เงาดวงจันทร์ทอแสงทาบผ่านยอดไม้
หลังกำแพงเตี้ยของคอกม้า ศีรษะสามดวงค่อยๆ “ผุด” ขึ้นมาอย่างช้าๆ
จากสูงไปต่ำ ตามลำดับคือ หยานสิงเซียว ไฉเสี่ยวหมี่ และจูอวี้
ดวงตาทั้งหกจ้องเขม็งไปที่เงาร่างเดียวดายอันเยือกเย็นไม่ไกลนัก ซ่งเยวี่ยเหยากำลังยืนอยู่ใต้แสงจันทร์แต่เพียงผู้เดียว เช็ดถาดดาบจันทร์เสี้ยวในมือครั้งแล้วครั้งเล่า
หยานสิงเซียวเอ่ยขึ้น “เจ้าเอ๋ย หย่าฉีกคู่ที่สมควรอยู่ด้วยกัน... กลัวว่าแม่นางซ่งจะคิดสั้นหรือไม่?”
จูอวี้ขมวดคิ้ว “ข้าดูเหมือนจะใช่ เจ้าดูซิ นางเช็ดมีดเล่มนั้นในมือไม่หยุด แปดส่วนต้องเอาไว้เชือดคอตัวเองเป็นแน่”
หยานสิงเซียวพยักหน้า “ข้าก็ว่าเช่นนั้น อีกครู่ฟังสัญญาณข้า เมื่อข้าพูดว่า ‘สาม สอง หนึ่ง ขึ้น’ เจ้าทั้งสองคนหนึ่งจับแขนซ้าย หนึ่งจับแขนขวา ข้าจะเข้าไปชิงมีดเอง”
ไฉเสี่ยวหมี่มองซ้ายมองขวาอย่างช่วยไม่ได้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ
สองคนนี้ช่างจินตนาการไปไกลยิ่งกว่าตนเสียอีก
นางกับอูหลีเพียงแต่กลับมาโรงเตี๊ยมช้ากว่าคนอื่นๆ หน่อยเดียว ก็พลาดเนื้อเรื่องสำคัญตอนนี้ไปได้
ได้ยินว่าเป็นอาจารย์ของเจียงจืออวี่ จี้ฟางซื่อ ตามมาถึงที่ เพื่อจะคุมตัวเขากลับหลิงอวี่โจว และยังแยกซ่งเยวี่ยเหยาออกไปพูดคุยกันอยู่นานด้วย
เรื่องที่พูดกันนั้นไม่มีผู้ใดรู้
โดยสรุป สิ่งเดียวที่ไฉเสี่ยวหมี่จำได้คือ ตอนที่ซ่งเยวี่ยเหยาอยู่ที่หลิงอวี่โจว นางเป็นเพียงองค์ชายประกันจากรัฐเพื่อนบ้านที่ไม่สามารถตัดสินใจอะไรได้ด้วยตัวเอง ความรักระหว่างนางกับเจียงจืออวี่ ไม่เคยได้รับการยอมรับจากหลิงอวี่โจวเลยแม้แต่ครั้งเดียว
ส่วนรัฐเหลียงหยาโจวซึ่งเป็นบ้านเกิดของนางเอง ก็มองนางเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ไร้ค่าพอจะทิ้งได้
ด้วยเหตุนี้ เจียงจืออวี่จึงได้หนีออกมาด้วยตัวเอง
ละทิ้งอำนาจราชันย์ ทอดทิ้งแผ่นดินเกิด ตามนางเร่ร่อนไปทั่วหล้า