"เลวทรามเหลือเกิน!"
ครานี้ไม่ต้องให้หยานสิงเซียวลงมือเองด้วยซ้ำ
ซ่งเยวี่ยเหยาที่กำลังห้ามเขาอยู่ เกิดอารมณ์เดือดพลุ่งขึ้นมาทันที
การดูหมิ่นสตรี ย่อมเท่ากับเอามือไปลูบคลำที่ต้องห้ามของนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า
นางหมุนตัวเตะขาด้านข้างพุ่งเข้าใส่ ร่างกลมกลึงของเจ้าของร้านถูกกวาดล้มลงกับพื้นในพริบตา
แถมยังเด้งดึ๋ง ๆ อย่างยืดหยุ่นเป็นพิเศษอีกด้วย
"โอ๊ย!" เขาร้องด้วยความเจ็บปวด เนื้อหลายชั้นบนท้องทับซ้อนกัน จนไม่อาจลุกขึ้นได้ในชั่วครู่
"สตรีจะด้อยกว่าบุรุษตรงไหน? ย่าของเจ้านี่เตะเจ้าให้ล้มคว่ำได้สบาย ๆ!" ซ่งเยวี่ยเหยาแกว่งข้อเท้า คล้ายกำลังวอร์มร่างกาย
"จะเตะเจ้าเป็นลูกบอลให้กลิ้งไปมาก็ได้ เชื่อหรือไม่!"
พูดจบนางก็ยกเท้าจะถีบเข้าไป
"เดี๋ยว——!"
เสียงใสกังวานดังมาจากชั้นบน ไม่ต้องเงยหน้าก็เดาได้ว่าเป็นเสียงของเสี่ยวหมี่ ซ่งเยวี่ยเหยาจึงชะงักการเคลื่อนไหวทันที
ไฉเสี่ยวหมี่ยกชายกระโปรงวิ่งลงมาด้วยเสียงกึกกัก บางครั้งนางก็รู้สึกว่าเครื่องแต่งกายสตรีแห่งตงจงช่างยุ่งยากยิ่งนัก ชุดม้งน่ะสะดวกสบายกว่า ไม่ต้องกังวลว่าจะสะดุดล้ม รอให้นางกลับจากเหลียงหยาโจวเมื่อใด ต้องใส่ชุดม้งกลับไปให้ได้
หืม? กลับ?
ไฉเสี่ยวหมี่ชะงักไปชั่วขณะ นางยังจะกลับไปได้อีกหรือ?
เท่าที่จำได้ ในเรื่องต้นฉบับ หลังอูหลีจากไปพร้อมกับคณะพระเอก เขากลับมาที่เขาฉือเพียงครั้งเดียว กลับมายังหมู่บ้านเผ่าวูกู่ที่เป็นบ้านเกิดของตน นั่นคือการกลับมาครั้งสุดท้ายของเขา
ครั้งนั้นเขากลับมาทำอะไร?
สังหารหมู่......