สุ่ยโหรวเดินตามหลังเวินเจียเหวินขึ้นบันไดไป
เวินเจียเหวินควักกุญแจออกมา มือสั่นนิด ๆ
ห้องพักมีขนาดเล็ก มีสองห้องนอนกับหนึ่งห้องนั่งเล่น เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นเก่าหมดแล้ว
แต่เก็บกวาดสะอาดเอี่ยม พื้นถูจนสะท้อนแสง บนโต๊ะกลางมีขวดแก้วใบหนึ่งปักดอกขิงป่าสองสามก้าน เป็นดอกที่เวินเจียเหวินเด็ดมาเมื่อเช้า ตอนนี้เริ่มเหี่ยวแล้ว
“หิวแล้วใช่ไหม?”
“เดี๋ยวพี่ทำบะหมี่ให้สักชาม”
เวินเจียเหวินเข้าไปในครัว ไม่นานก็มีเสียงน้ำเดือดดังตามมา แล้วก็เสียงหม้อชามกระทบกัน
เขาต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองชาม ใส่ไส้กรอกแฮมลงไปสองชิ้น แล้วก็ทอดไข่ดาวให้คนละฟอง ไข่แดงยังไม่สุกดี ขอบเหลืองเกรียม ส่วนตรงกลางเยิ้มเป็นของเหลวสีทอง ราวกับดวงอาทิตย์ดวงเล็ก ๆ
“มากินสิ”
สุ่ยโหรวเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร บะหมี่ร้อนจนมีไอพวยพุ่ง น้ำซุปสีซีอิ๊วมีหยดน้ำมันลอยอยู่ทั่ว ไส้กรอกแฮมที่หั่นเป็นลายบานออกเหมือนกำลังแยกเขี้ยวอยู่ในน้ำซุป
ลิ้นเหมือนจะชาไปแล้ว รับรู้ได้แค่ความร้อน
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นการต่อสู้จริง ๆ
ภาพเหตุการณ์ช่วงบ่ายวนเวียนอยู่ในหัวเหมือนภาพจากตู้เพลงหมุนไม่หยุด จนขมับเต้นตุบ ๆ
“กินไม่ลงเหรอ?”
สุ่ยโหรวพยักหน้า
“งั้นรีบล้างหน้าล้างตาแล้วพักผ่อนเถอะ เรื่องวันนี้ไม่ต้องกลัวนะ ไม่ต้องกลัว พี่ยังอยู่ตรงนี้”
“อื้ม! ขอบคุณนะพี่”
สุ่ยโหรวเก็บจานชาม แล้วหยิบเสื้อผ้าไปอาบน้ำล้างหน้า
ตอนแรกสุ่ยโหรวคิดว่าตัวเองคงนอนไม่หลับ แต่กลับหลับสนิทตลอดคืน
พอลืมตาขึ้นมา เธอก็ได้กลิ่นหอมจาง ๆ สุ่ยโหรวสูดหายใจ กลิ่นนั้นไหลผ่านโพรงจมูกลงสู่ปอด กล้ามเนื้อทั่วร่างพลอยผ่อนคลายลง
เมื่อคืนเธอนอนหลับดีมาก ดีจนจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองไม่ได้นอนหลับสนิทแบบนี้มานานแค่ไหน
สุ่ยโหรวพลิกตัว เอาหน้าซุกหมอน บนหมอนมีกลิ่นหอมแบบเดียวกัน ลอยอวลอยู่ตรงปลายจมูกจาง ๆ
“876” เธอพูดทั้งที่ยังคว่ำหน้า เสียงอู้อี้อยู่ในหมอน “เมื่อคืนให้น้ำมันอะไรฉันมาเหรอ?”
“น้ำมันหอมระเหยสูตรพิเศษ ช่วยให้จิตใจสงบ” เสียงสังเคราะห์ของ 876 ฟังดูภูมิใจอยู่หน่อย ๆ “ผสมสารสกัดจากพืช 17 ชนิด ช่วยปรับสภาพจิตใจที่แปรปรวนได้อย่างยอดเยี่ยม”
“คราวหน้าให้มาเยอะกว่านี้หน่อย”
“ขวดละ 10,000 แต้ม”
สุ่ยโหรวยกหน้าขึ้นจากหมอน “ปล้นกันชัด ๆ เลยไหม?”
“จะเอาหรือไม่เอาก็ตามใจ”
สุ่ยโหรวจิ๊ปาก แล้วลุกขึ้นนั่งบนเตียง ผ้าห่มเลื่อนหลุดจากไหล่ เธอก้มลงมองผิวแขนตัวเองซึ่งเปล่งประกายเนียนนุ่มในแสงยามเช้า
เมื่อคืนหลังอาบน้ำ เธอทาน้ำมันหอมระเหยขวดนั้นลงบนผิว ตอนนี้ผิวสัมผัสเนียนนุ่มลื่นมือราวกับหยกมันแพะอุ่น ๆ แม้แต่บริเวณเล็ก ๆ ด้านในข้อศอกที่มักถูกมองข้ามก็ยังมีสีชมพูระเรื่อ
เธอลงจากเตียง เดินไปที่หน้าต่าง แล้วเปิดม่านลายดอกไม้เก่า ๆ แสงด้านนอกสาดเข้ามา ทำให้ห้องเล็ก ๆ สว่างจ้า ถนนชั้นล่างเริ่มคึกคักแล้ว
สุ่ยโหรวยืนยืดเส้นยืดสายอยู่ตรงหน้าต่าง ตอนยกแขนขึ้นเหนือศีรษะ ชายกระโปรงนอนก็เลิกขึ้น เผยให้เห็นเอวเล็กน้อย
เธอเดินออกจากห้อง เห็นเวินเจียเหวินยังนอนอยู่บนโซฟา เขานอนตะแคง ผ้าห่มคลุมอยู่ตรงเอว คิ้วที่ขมวดไว้คลายลงกว่าเมื่อคืนเล็กน้อย
สุ่ยโหรวเดินเขย่งไปข้างโซฟา หยิบน้ำมันหอมระเหยที่ยังเหลือเกินครึ่งขวดออกมา เทลงบนฝ่ามือหนึ่งหยด ถูจนร้อน แล้วป้ายไว้ตามขอบหมอนของเวินเจียเหวิน
เธอขยับเบามาก เวินเจียเหวินไม่ตื่น ขนตาของเขากระตุกนิดหนึ่งในห้วงนิทรา ก่อนจะกลับไปหายใจลึกอย่างสงบ
สุ่ยโหรวถอยออกมา แล้วปิดประตูห้องเบา ๆ
หลังล้างหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ พอยืนอยู่หน้ากระจก เธอก็ชะงักไปนิดหนึ่ง
กระโปรงสีเหลืองอ่อนยาวคลุมเข่า ชายกระโปรงบานกว้างเหมือนดอกทิวลิปที่คว่ำลง เสื้อเชิ้ตไหมสีขาวนวลผูกโบเล็ก ๆ ไว้ตรงคอเสื้อ ปลายแขนเสื้อรวบไว้ตรงข้อมือ เผยให้เห็นข้อมือขาวเรียว
ผมยาวถูกรวบหลวม ๆ ไว้ด้านหลังด้วยริบบิ้นสีเรียบ มีปอยผมสองสามเส้นระอยู่ข้างแก้ม โบกไหวเบา ๆ ตามลมที่ลอดเข้ามาจากช่องหน้าต่าง
ใบหน้าในกระจกเล็กจิ้มลิ้ม คางเรียวแต่ได้รูป เครื่องหน้าทุกส่วนดูราวกับได้รับการออกแบบมาอย่างประณีต ริมฝีปากมีสีแดงระเรื่อเหมือนสีของเชอร์รีสุกที่เพิ่งลอกเปลือกบาง ๆ ออก
ดวงตาใสกระจ่างในแสงยามเช้าราวกับมีน้ำเอ่ออยู่ครึ่งหนึ่ง หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย แม้ไม่แสดงสีหน้า ก็ยังแฝงเสน่ห์ชวนมองอยู่จาง ๆ
เวินเจียเหวินเพิ่งตื่นพอดี แววตาจากงัวเงียกลายเป็นตื่นเต็มตาในเวลาเพียงวินาทีเดียว
“อาโหรว—”
“ฉันลงไปซื้อน้ำเต้าหู้ข้างล่างนะ” สุ่ยโหรวโบกมือให้เขา “พี่นอนต่ออีกหน่อยเถอะ เมื่อคืนคงนอนไม่ค่อยดีใช่ไหม?”
เวินเจียเหวินมองแผ่นหลังในชุดสีเหลืองอ่อนหายลับตรงทางเดิน คำพูดที่เกือบหลุดออกจากปากก็ถูกกลืนกลับลงไป
เขาอยากบอกว่าแต่งตัวแบบนี้ออกไปข้างนอกเด่นเกินไป แต่พอคิดทบทวนแล้วก็เข้าใจดีว่า ปัญหาไม่เคยอยู่ที่เสื้อผ้า
ไม่ว่าน้องสาวจะใส่อะไร ใบหน้านั้นก็ทำให้หมาที่เดินผ่านยังต้องหันกลับมามองสองรอบ
เวินเจียเหวินถอนหายใจ แล้วทิ้งตัวลงบนหมอน กลิ่นหอมจาง ๆ อบอุ่นลอยมาจากข้างหมอน เขาสูดเข้าไปหนึ่งครั้ง เปลือกตาก็เริ่มหนักอึ้งอีกครา
เขาหลับตาลง สะลึมสะลือจนเกือบหลับต่อ
โรงน้ำชาเต๋อซินตั้งอยู่ตรงหัวมุมถนนเก่าแก่ที่เรียงรายด้วยอาคารแบบมีระเบียง ชั้นสองของตึกไม้สามชั้นแห่งนี้ ปกติเวลานี้ควรเต็มไปด้วยคุณลุงที่มาร้องเพลงกวางตุ้งและเจ้าของร้านรายย่อยที่มาคุยธุรกิจกัน
แต่วันนี้ไม่เหมือนวันอื่น
ตอนรถเบนซ์ 190 อี สีดำคันนั้นจอดใต้ระเบียง ตราดาวสามแฉกบนฝากระโปรงหน้าสะท้อนแสงวาบ จนเด็กประถมที่กำลังเคี้ยวลูกชิ้นปลาอยู่ริมถนนหรี่ตาลง
ประตูรถเปิดออก สิ่งแรกที่ก้าวลงมาคือเท้าข้างหนึ่ง กางเกงขายาวสีขาวทรงขากว้างกับรองเท้าหนังนิ่มสีดำ ชายกางเกงไหวเบา ๆ ตามจังหวะ เผยให้เห็นข้อเท้าที่ได้รูป จากนั้นชายหนุ่มก็ขยับตัวออกจากรถทั้งร่าง ไหล่กับแผ่นหลังติดกรอบประตูไปชั่วขณะ—กว้างเกินไป
เขาน่าจะอายุราว 25 ปีต้น ๆ ผมสั้นสีดำขลับหวีเสยไปด้านหลังอย่างเนี้ยบไร้ที่ติ เผยหน้าผากกว้างกับแนวกระดูกคิ้วคมเข้ม
ใบหน้าคมชัดสวมแว่นกันแดดกรอบดำ บดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง มีเพียงตอนเงยตาขึ้นเท่านั้นที่พอมองเห็นประกายคมกริบจากหางตาผ่านขอบเลนส์
ท่อนบนสวมสูทลำลองสีเทาอมฟ้าทรงหลวม เนื้อผ้าดูนุ่ม แขนเสื้อพับขึ้นอย่างไม่ใส่ใจจนถึงกลางท่อนแขน เผยให้เห็นท่อนแขนแน่นกระชับ เส้นเลือดนูนจาง ๆ ใต้ผิว สื่อถึงพละกำลัง
ข้างในสวมเสื้อยืดสีขาว คอเสื้อเปิดเล็กน้อย เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าราง ๆ ยิ่งขับให้ไหล่และแผ่นหลังกว้างเด่น
ท่อนล่างเป็นกางเกงขายาวสีขาวขากว้าง เนื้อผ้าทิ้งตัวสวย เข็มขัดเส้นเล็กสีดำรัดเอว หัวเข็มขัดโลหะสะท้อนแสงเย็นวาบท่ามกลางแสงสนธยา เผยให้เห็นรูปร่างไหล่กว้างเอวสอบได้อย่างลงตัว
ยามเดิน ไหล่ของเขาผึ่งออกเล็กน้อย เสื้อผ้าหลวม ๆ ทั้งชุดก็ยังปกปิดรูปร่างกำยำแข็งแรงที่ติดตัวมาแต่กำเนิดไม่มิด
นาฬิกาสีทองที่ข้อมือสะท้อนแสงวูบวาบตามจังหวะแกว่งแขน มือขวาคีบบุหรี่ที่จุดแล้วไว้ระหว่างนิ้วชี้กับนิ้วกลาง
ทั่วร่างเต็มไปด้วยเสน่ห์ดึงดูดและพลังดิบเถื่อน เขาเดินอย่างเกียจคร้าน แต่ทุกย่างก้าวกลับแผ่แรงกดดัน ไหล่กว้างดันเสื้อคลุมให้แผ่ออก ราวกับเสือดาวที่เพิ่งตื่นจากหลับใหล แม้แต่เงายังดูเข้มกว่าคนอื่นอยู่หลายส่วน