คำแนะนำในการอ่าน: นิยายหญิงรักหญิงสายหม่นที่เน้นความสมจริง!
ถ้าคาดหวังให้นางเอกวาดลวดลายพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินในโลกภาพยนตร์และเปลี่ยนทิศทางของเนื้อเรื่อง ก็อย่าอ่านเลย! นางเอกเป็นแค่คนธรรมดา เปลี่ยนอะไรไม่ได้ และก็ไม่คิดจะเปลี่ยนด้วย คนร้ายในหนังไม่มีทางกลับตัวเป็นคนดี
นางเอกอ่อนแอ อ่อนแอ อ่อนแอ อ่อนแอ! แถมยังเป็นรักบังคับรสนิยมแปลก ๆ! ใครชอบอ่านเรื่องนางเอกสร้างเนื้อสร้างตัว อย่าอ่านเด็ดขาด ไม่งั้นหัวใจวายเอาง่าย ๆ นะ
วันที่สุ่ยโหรวตาย ฝนตกพรำไม่ขาดสาย
เธอนอนอยู่บนเตียงคนไข้ ชีวิตวัยสิบเก้าปีราวกับเทียนที่ลุกไหม้จนถึงปลายเล่ม
นอกหน้าต่าง ดอกไห่ถังสีขาวเพิ่งผลิบานในสวนของโรงพยาบาล สายลมพัดให้กลีบดอกไม้ร่วงโปรยลงทั่วพื้น
เธอสวยเกินไปจริง ๆ ผิวขาวราวหิมะ โครงหน้าละมุนกระจ่าง ดวงตาคู่หนึ่งใสสะอาดราวสายน้ำในหุบเขาที่เพิ่งละลายจากน้ำแข็ง ทว่าหางตากลับเชิดขึ้นเล็กน้อย เผยเสน่ห์เย้ายวนออกมาอย่างไร้เหตุผล
ความงามเช่นนี้ไม่ได้ดูเปราะบางจนแตกสลาย หากเป็นความมีชีวิตชีวาอันดึงดูดสายตา แค่เห็นครั้งเดียวก็ยากจะลืม พอมองอีกครั้งก็รู้สึกร้อนวูบที่กลางอก
เพราะอย่างนั้น เธอจึงกลายเป็นแสงจันทร์ขาวในใจของผู้คนมากมาย
เมฆงามสลายง่าย สิ่งงดงามมักอยู่กับเราได้ไม่นาน
เดิมทีจิตสำนึกของสุ่ยโหรวควรสลายไปในห้วงว่างเปล่า ราวกับหยดน้ำหยดหนึ่งไหลรวมลงทะเล แล้วไม่เหลือร่องรอยอีก
แต่ระบบ 876 ขวางเธอเอาไว้
มันคือเครื่องจักรที่ทำงานอย่างแม่นยำในมิติสูง เดิมทีควรมีเพียงกระแสข้อมูลเย็นชา ทว่าเมื่อภาพของสุ่ยโหรวในวาระสุดท้ายปรากฏบนจอใหญ่ เธอพิงหัวเตียง สวมชุดคนไข้ที่หลวมโพรกคลุมไหล่บอบบาง แสงแดดตกกระทบบนใบหน้า ก่อนเธอจะยิ้มบาง ๆ — จู่ ๆ ก็มีเส้นสีขาววาบขึ้นบนหน้าจอของ 876
ระบบขัดข้องหรือ?
876 ตรวจสอบตัวเองอยู่หลายรอบ ฮาร์ดแวร์ทุกชิ้นทำงานเป็นปกติ แต่ความรู้สึกสั่นไหวคล้ายหัวใจมนุษย์กลับไม่ยอมหายไป
มันจ้องเด็กสาวบนหน้าจอ ก่อนจะเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน: ถ้าทำให้เธอมาทำงานให้ตัวเองได้ คงยอดเยี่ยมน่าดู
จิตสำนึกของสุ่ยโหรวล่องลอยอยู่ในความมืด ราวกับขนนก เธอไม่รู้สึกถึงร่างกาย แต่ได้ยินเสียงหนึ่ง
“เธอมีสองทางเลือก” 876 กล่าว “หนึ่ง จิตสำนึกสลายไป อีกประมาณสิบล้านล้านปีอาจมีโอกาสได้เกิดใหม่ แต่ส่วนใหญ่ก็คงมีชะตาอายุสั้นเหมือนเดิม สอง มาทำงานให้ฉัน ฉันจะทำให้เธอฟื้นคืนชีพ แล้วส่งไปสัมผัสชีวิตแบบต่าง ๆ ในโลกต่าง ๆ”
สุ่ยโหรวเงียบไปนาน ความรู้สึกของการตายไม่ใช่เรื่องดี ความว่างเปล่านั้นทำให้คนหวาดกลัว
“งานที่ว่าคืออะไร?”
“พิชิตใจ” 876 ตอบสั้น ๆ “เธอมีความงามล่มเมือง นี่คืออาวุธที่แข็งแกร่งที่สุด ไปยังโลกต่าง ๆ พิชิตใจตัวเอกหรือตัวร้าย แล้วรวบรวมพลังจากตัวละครมาให้ฉัน”
สุ่ยโหรวเกือบหลุดหัวเราะ ตายไปแล้วยังต้องอาศัยหน้าตาหากินอีก แต่เธอไม่มีทางเลือก
“ตกลง”
876 พอใจมาก เพื่อแสดงความจริงใจ มันจึงเปิดประตูสู่โลกแรกให้สุ่ยโหรว
“นี่คือเรื่องมังกรหยกที่เธอชอบที่สุดตอนยังมีชีวิต”
สุ่ยโหรวลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองนอนอยู่ในกระท่อมมุงจากที่หมู่บ้านหนิวเจีย มีผ้าหยาบคลุมตัวอยู่ เงาในกระจกทองแดงสะท้อนใบหน้าที่อ่อนโยนงดงาม — เปาซีรั่ว
เธอไม่แปลกหน้ากับตัวตนนี้ ในต้นฉบับ หญิงผู้อาภัพคนนี้ถูกเหยียนหงเลี่ยช่วงชิงไปเพราะความงาม และสุดท้ายก็ปลิดชีพตามคนรัก
แต่สุ่ยโหรวไม่ใช่เปาซีรั่ว
ทันทีที่เหยียนหงเลี่ยเห็นเธอ แส้ในมือก็ร่วงลง เขาเป็นถึงอ๋องหกแห่งแคว้นต้าจิน เคยพบหญิงงามมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยเห็นดวงตาคู่ไหนเช่นนี้มาก่อน
เขาพาเธอกลับจวนอ๋อง เลี้ยงดูอย่างดีด้วยเสื้อผ้าและอาหารชั้นเลิศ ทั้งตามใจจนถึงขีดสุด เธออยากได้ดาว เขาก็ไม่กล้ายื่นดวงจันทร์ให้ เธอขมวดคิ้วขึ้นมา ทั้งจวนอ๋องก็แทบไม่กล้าหายใจ
แต่สุ่ยโหรวมองทุกอย่างด้วยสายตาเย็นชา เธอกำลังเรียนรู้ เรียนรู้ว่าจะใช้เพียงแววตาทำให้ผู้ชายใจเต้นแรงได้อย่างไร และเปลี่ยนความงามให้กลายเป็นมีดที่แม่นยำได้อย่างไร
“เธอไม่ชอบเขาเหรอ?”
“ไม่ชอบ แต่เขามีประโยชน์”
สุ่ยโหรวอยู่ในโลกนี้สามปี จัดการเหยียนหงเลี่ยจนอยู่หมัด เธอสั่งให้ไปทางตะวันออก เขาก็ไม่กล้าไปตะวันตก เธอขอให้ปล่อยเชลยชาวฮั่นคนหนึ่ง แม้เขาจะขมวดคิ้ว แต่ก็ทำตาม
ท้ายที่สุด สายตาที่เหยียนหงเลี่ยมองเธอไม่ได้มีแค่ความหลงใหลอีกต่อไป หากแทบจะกลายเป็นศรัทธาอันบริสุทธิ์
“บัตรทดลองหมดอายุ” 876 ประกาศ “รวบรวมพลังงานเสร็จสิ้น เตรียมเข้าสู่โลกถัดไป”
เมื่อสุ่ยโหรวลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็ออกจากจวนอ๋องอันโอ่อ่าหรูหรานั้นแล้ว
พอข้อมูลของโลกที่สองปรากฏขึ้น หัวใจของสุ่ยโหรวก็เต้นรัวขึ้นมาอีกครั้ง
เรื่องโรงเรียนเดือด ในรูปถ่าย ชายคนนั้นรูปร่างสูงใหญ่กำยำ ไหล่กว้างแผ่นหลังหนา เสื้อกล้ามสีดำรัดกล้ามเนื้อแน่น
ใบหน้าคมเข้ม สันจมูกโด่ง ริมฝีปากหนา
คาบบุหรี่ไว้ที่ปาก มุมปากยกเฉียง เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่แยแสโลก แววตาคู่นั้น แม้จะเป็นแค่ภาพนิ่งก็ยังแผ่ความดุดันชวนให้คนขนลุก
เท่สุด ๆ หล่อแบบไม่ต้องสงสัย
“แล้วก็ โหมดพิชิตใจของเรา” 876 เสริม “มีแต่โหมดอย่างว่าเท่านั้น”
สุ่ยโหรวหลับตาลงครู่หนึ่ง
“พ่อแกสิ ระบบหื่นแบบนี้ สักวันต้องโดนปิดแน่”
ด่าซะเจ็บแสบ แต่ 876 ไม่สะทกสะท้าน สุ่ยโหรวเองก็รู้ว่าไม่มีทางถอยแล้ว จะทำก็ต้องทำ ไม่งั้นก็ตาย และเธอตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ไม่อยากสัมผัสความว่างเปล่าแบบนั้นอีก
ภายในสนามบินไก่ตั๊ก ผู้คนส่งเสียงจอแจ สุ่ยโหรวลากกระเป๋าเดินทางใบเรียบง่ายเดินออกมา เธอสวมเดรสคอเหลี่ยมเอวเข้ารูปสไตล์ฝรั่งเศสเรียบ ๆ ปล่อยผมยาวคลุมไหล่ ไม่ได้แต่งเติมอะไรเป็นพิเศษ
แต่ทันทีที่ก้าวออกจากประตู เสียงรอบตัวกลับเงียบลงไปชั่วขณะ
ถึงขั้นมีคนเดินชนเสา บางคนลืมไปว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่
สุ่ยโหรวทำราวกับไม่รู้เรื่อง เธอเรียกรถแท็กซี่ตามที่อยู่ที่ 876 ให้มา
“รบกวนไปเกาลูน แถวโรงเรียนมัธยมเซนต์โจเซฟค่ะ”
คนขับเป็นชายวัยกลางคน เขาแอบมองเธอจากกระจกมองหลังอยู่หลายครั้ง ก่อนจะรวบรวมความกล้าถามออกมาในที่สุด “คุณหนู เป็นนักแสดงหรือเปล่าครับ?”
สุ่ยโหรวยิ้มบาง ๆ แล้วหันไปมองนอกหน้าต่าง
ที่นี่คือฮ่องกงปี 1990 ตึกสูงระฟ้าตั้งปะปนกับตึกแถวเก่าทรุดโทรม ป้ายไฟนีออนยังสว่างอยู่แม้เป็นเวลากลางวัน แสงสีแดงเขียวสะท้อนบนกระจก
บนถนนมีผู้คนขวักไขว่ ทั้งคนใส่กางเกงขาบาน คนย้อมผมหลากสี และคนแบกเครื่องเล่นเทปขนาดใหญ่เปิดเพลงป๊อปเสียงดัง นี่คือยุคสมัยบ้าคลั่ง ความรุ่งเรืองกับความเสื่อมโทรมดำรงอยู่เคียงข้างกัน
แท็กซี่จอดหน้าตึกเก่าหลังหนึ่ง สุ่ยโหรวจ่ายเงินแล้วลากกระเป๋าขึ้นไปชั้นบน
คุณครูเหวินไม่อยู่บ้าน กุญแจที่ 876 ให้มาไขประตูเหล็กสีเขียวบานนี้ได้ ห้องพักมีขนาดเล็ก มีสองห้องนอนกับห้องรับแขกหนึ่งห้อง แต่เก็บกวาดสะอาดเรียบร้อย
บนผนังแขวนรูปคุณครูเหวินในเครื่องแบบ เขายังหนุ่ม ดูสง่าผ่าเผย ระหว่างคิ้วมีแววเที่ยงธรรม บนโต๊ะมีโน้ตแผ่นหนึ่งวางอยู่: “อาโหรว คืนนี้พี่ทำงานล่วงเวลา ตรวจข้อสอบอยู่ ในตู้เย็นมีแซนด์วิช พรุ่งนี้พี่จะพาเธอไปทำเรื่องเข้าทำงานที่โรงเรียน”
สุ่ยโหรววางโน้ตลง แล้วยืนนิ่งอยู่ในห้องรับแขกแคบ ๆ ครู่หนึ่ง