หลังจากลี่เทาและเจิ้งถิงจี๋รับคำสั่งออกไปแล้ว ในห้องประชุมก็เหลือเพียงหลินเวยกับเหมาปังชูสองคน
เหมาปังชูสูดควันบุหรี่เฮือกสุดท้าย แล้วก้นบุหรี่ลงในที่เขี่ยอย่างแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เอ่ยปากว่า
“ดีนะที่ฟังแก เยวี่ยนซาน พวกเราชิงลงมือก่อน เครื่องบินญี่ปุ่นยังไม่ทันขึ้นฟ้า ก็ถูกฉันถล่มเสียยับเยินในสนามบิน แกไม่รู้หรอก ตอนนี้เครื่องบินรบของเราอยู่เหนือน่านฟ้าตะวันออกเฉียงเหนือเหมือนเข้าสู่ดินแดนไร้ผู้คนยังไงยังงั้น”
หลินเวยเตือนทันทีว่า “เฒ่าเหมา อย่าเพิ่งดีใจไปนัก สนามบินญี่ปุ่นในตะวันออกเฉียงเหนือแม้จะโดนเราถล่ม แต่พวกมันต้องระดมเครื่องบินรบจากเกาหลีหรือแม้แต่มาตุภูมิมาเสริมแน่ พอถึงตอนนั้น ลำพังฝีมือนักบินของเราตอนนี้ไม่มีทางสู้กับยอดฝีมือของกองทัพญี่ปุ่นได้หรอก”