หลงเหวินจางเพิ่งจากไปได้ไม่นาน ลี่เทากลับเดินย้อนเข้ามาในห้องหารืออีกครั้ง ที่จริงเขาอยู่ในห้องข้าง ๆ ตลอด ไม่ได้ไปไหนเลย
เขาเดินไปนั่งตามสบายที่หนึ่ง แล้วก็เริ่มระบายความอัดอั้นต่อหน้าทุกคนทันที
“พวกท่านไม่รู้หรอก ช่วงที่ข้าคุมงานส่งกำลังบำรุงนี่ ความกดดันเกือบจะบดข้าจนแบนราบ เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง แค่กระสุนปืนเล็กยาวก็มีตั้งสี่ห้าชนิด กระสุน 7.62 มม. ของอเมริกา 7.7 มม. ของอังกฤษ 6.5 มม. ของญี่ปุ่น แล้วก็ 7.92 มม. ของเยอรมนี หัวแหลมบ้าง หัวมนบ้าง ปนเปกันไปหมด ยังไม่นับกระสุนปืนกลมือ กระสุนปืนพก กระสุนปืนกลหนักและเบา แล้วยังกระสุนปืนใหญ่สารพัดแบบอีก ชนิดมากมายจนปวดหัว ดีที่ตอนนี้ส่งมอบแผนกสรรพาวุธให้พ้นมือไปได้ ต่อจากนี้ก็ให้เสี้ยวอันปวดหัวแทนแล้ว!”
พูดจบ ลี่เทาหันไปมองหลินเวย น้ำเสียงเจือความสงสัย
“ผู้บัญชาการกองทัพ หลงเหวินจางเป็นพวกหน่วยผสมมาก่อน ลูกน้องก็แค่สามสี่ร้อยคน ยังกล้าเรียกตัวเองว่ากองพัน เขาจะใช้ปืนใหญ่ปืนกลมากมายขนาดนั้นไปทำไมกัน”
หลินเวยล้วงบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ หยิบมวนหนึ่งคาบปากจุดไฟ แล้วดันทั้งซองกับไฟแช็กไปกลางโต๊ะ
รอให้คนในห้องหยิบบุหรี่จุดกันคนละมวนแล้ว เขาจึงค่อย ๆ เอ่ย