โยชิซาวะ เคนกิจิ นั่งหลังตรงบนโซฟาในห้องรับแขก ภายนอกดูสงบนิ่ง แต่ภายในใจร้อนรุ่มราวถูกเผา
เขารู้ดีว่า ทุกนาทีที่ล่าช้าไปตอนนี้ จะมีทหารจักรวรรดิพลีชีพที่แนวหน้าเพิ่มขึ้นอีก
ไม่นาน เจี่ยงจงเจิ้งก็ค่อย ๆ ก้าวเข้ามาในห้อง โยชิซาวะรีบลุกขึ้น ทำความเคารพอย่างนอบน้อม
เมื่อเห็นท่าทีอีกฝ่ายยังนับถืออยู่บ้าง ใบหน้าเจี่ยงจงเจิ้งก็เผยรอยยิ้มจาง ๆ เอ่ยเรียบ ๆ ว่า:
“ไม่ทราบว่าท่านทูตโยชิซาวะมาเยือนยามวิกาลเช่นนี้ มีธุระอะไร?”
“ท่านประธานาธิบดีเจี่ยง ขออภัยที่รบกวนยามดึก ไม่ได้รบกวนการพักผ่อนของท่านใช่ไหม?”
เจี่ยงจงเจิ้งหัวเราะเย็นในใจ นี่มันคำถามไม่เข้าเรื่อง—กลางดึกถูกปลุกจากความฝัน จะไม่ถูกรบกวนได้อย่างไร
แต่สีหน้าเขาไม่เปลี่ยนแปลง เพียงตอบเรียบ ๆ ว่า:
“ท่านทูตโยชิซาวะมีอะไรก็โปรดพูดตรง ๆ เถิด ไม่ต้องอ้อมค้อม”