แม้ในใจเจี่ยงจงเจิ้งขณะนี้จะยังคิดจะยุติศึกกับญี่ปุ่นเพียงใด สีหน้าก็ไม่เผยออกมาแม้แต่น้อย
เขายังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง เอ่ยกับโยชิจิ โยชิซาวะ อย่างช้าๆ
“ท่านอัครราชทูตโยชิซาวะ เรื่องที่ท่านกล่าวมา ข้าพอทราบแล้ว แต่เรื่องนี้เกี่ยวพันกับเกียรติภูมิของชาติ สำคัญใหญ่หลวง ยังต้องหารือในรายละเอียดกับผู้อาวุโสในพรรคอีกครั้ง จึงจะให้คำตอบที่ชัดเจนแก่ท่านได้ ท่านกลับไปพักที่สถานทูตรอก่อน เมื่อมีผลคืบหน้า ข้าจะให้คนไปแจ้งท่านเป็นคนแรก”
โยชิจิ โยชิซาวะใจหนักอึ้ง ร้องในใจว่าไม่ดีแล้ว
เจี่ยงจงเจิ้งนี่แสดงออกชัดเจนว่าไม่เห็นกระต่ายไม่ปล่อยเหยี่ยว
สถานการณ์ศึกตอนนี้เป็นประโยชน์กับฝ่ายจีนอย่างชัดเจน เขารู้ดี—นอกจากพื้นที่ตะวันออกเฉียงเหนือจะประกาศปกครองตนเองจริง สถานการณ์ถึงขั้นวิกฤต มิฉะนั้นเจี่ยงจงเจิ้งจะไม่ยอมประนีประนอมง่ายๆ
โยชิซาวะเดิมทีคิดจะถอยอีกก้าว ยอมผ่อนปรนบ้าง
ทุกนาทีที่ยื้อเวลาไป ก็จะมีทหารญี่ปุ่นตายในสนามรบมากขึ้นเท่านั้น
แต่ยังไม่ทันพูด หวังซื่อเหอที่อยู่ด้านข้างก็ก้าวมาข้างหน้า ยกมือทำท่าเชิญแขก