หลินเวยหลังจากหารือกับหยานจือเฟย แล้วก็ส่งแผนทั้งหมดไปที่นานกิงโดยไม่ตกหล่นแม้แต่ตัวอักษรเดียว เพื่อนำเสนอต่อเจี่ยงจงเจิ้ง
เจี่ยงจงเจิ้งอ่านแล้วรู้สึกว่าหลินเวยกับตัวเองมีความคิดเห็นที่เหมือนกันราวกับเป็นคนเดียวกัน
ในเวลานั้น ในมือของเขากำลังถือต้นฉบับหนังสือพิมพ์ใหญ่หลายฉบับที่จะพิมพ์ในวันพรุ่งนี้ ซึ่งเพิ่งถูกส่งเข้ามา ล้วนเป็นสิ่งพิมพ์ใหญ่ที่มีชื่อเสียงในประเทศ หัวข้อข่าวของหนังสือพิมพ์หลายฉบับมีข้อความที่สะกิดตาและชวนเจ็บปวดอยู่ว่า: "จนถึงวันนี้ยังคิดถึงเซียงหยู ไม่ยอมข้ามแม่น้ำเจียงตง; ถามรองผู้บัญชาการจางและทหารกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือสองแสนนาย มีหน้าอะไรไปพบพ่อแม่พี่น้องสามสิบล้านคนในตงเป่ย?"
ประโยคเหล่านี้แทงทะลุหัวใจ เรียกได้ว่าฆ่าคนโดยไม่ต้องใช้มีด ดูซิว่าเมื่อจางเสวียเหลียงเห็นแล้ว จะอาเจียนเป็นเลือดสามโลหรือไม่?
ฝ่ายเจี่ยงจงเจิ้งได้เร่งเร้าถามจางเสวียเหลียงหลายครั้งแล้วว่าเมื่อไหร่จะส่งทหารออกไปยึดดินแดนที่เสียไปคืน? หากจางเสวียเหลียงยังคงนิ่งเฉยไม่ขยับ เขาก็ทำได้เพียงส่งกองทัพส่วนกลางเข้าประจำการที่ผิงจิน และส่งเจ้าหน้าที่คนอื่นไปรับผิดชอบกิจการปกครองในผิงจิน