ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องรับรองพิเศษ หลินเวยก็เห็นลังไม้ขนาดใหญ่มหึมาสองใบวางอยู่บนพื้น
เขาเปิดฝาหนึ่งในนั้นออก ภายในเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ เป็นทองคำแท่งใหญ่สีเหลืองอร่ามทั้งสิ้น
ซ่งอันเหลียงรีบสาวเท้าเข้ามาอธิบาย
“ท่านผู้บัญชาการหลิน ลังไม้สองใบนี้ แต่ละใบมีทองคำแท่งใหญ่อยู่สองร้อยแท่ง ส่วนเงินเหรียญต้าอั้งอีกสี่แสนเหรียญ ผมได้สั่งให้ลูกน้องขนไปไว้บนรถของท่านแล้ว”
หลินเวยชะงักไปเล็กน้อย
“ผู้จัดการซ่ง จำนวนนี้ไม่ตรงหรือเปล่า เงินสามแสนเหรียญต้าอั้งตามราคาตลาดน่าจะแลกทองคำแท่งใหญ่ได้เพียงสามร้อยเจ็ดสิบห้าแท่งเท่านั้น”
ซ่งอันเหลียงจึงยิ้มอธิบาย
“ท่านผู้บัญชาการหลิน จำนวนไม่ผิดครับ ที่เพิ่มมาอีกยี่สิบห้าแท่ง เป็นของขวัญแต่งงานที่ท่านซ่งทราบว่าพรุ่งนี้เป็นวันมงคลสมรสของท่าน จึงจัดเตรียมมาเป็นพิเศษ”
ต้องยอมรับว่าซ่งจื่อเหวินมือเติบใจกว้างนัก ให้ทีเดียวยี่สิบห้าแท่งทองคำอย่างไม่เสียดาย