ตู้ยวี่หมิงพยักหน้ารับคำสั่ง หลินเวยจึงหันไปมองจูเหวินเจิ้ง
“ครูฝึกจู การฝึกประจำวันของกองพันทหารปืนใหญ่ข้ามอบให้ท่านดูแลเต็มกำลัง ต้องเพิ่มการฝึกยิงจริงให้มากขึ้น ไม่ต้องเสียดายลูกกระสุน คลังอาวุธเรามีสำรองล้นเหลือ หมดข้าก็จะขออนุมัติจากอาจารย์ใหญ่เพิ่มอีก”
ไม่ว่าจะเป็นพลปืนใหญ่หรือพลเดินเท้า กองทัพจีนในเวลานั้นล้วนขาดแคลนการฝึกใช้กระสุนจริงอย่างหนัก
สาเหตุที่กองทัพอเมริกาและกองทัพเยอรมันยิงได้ทั้งรวดเร็วและแม่นยำ ล้วนมาจากการฝึกด้วยกระสุนจริงนับไม่ถ้วนนั่นเอง
แต่กองทัพของเรา ไม่ว่ากองทัพส่วนกลางหรือกองกำลังท้องถิ่น ก็ล้วนขาดแคลนปืนและกระสุนอยู่แล้ว ไม่มีกระสุนเหลือพอจะให้ทหารใช้ฝึกฝน
มีเพียงหลินเวยที่รู้แก่ใจว่า เป็นเพราะขาดการฝึกยิงจริงนี่เอง ที่ทำให้กองทัพเรามักจะต้องใช้ชีวิตของทหารกล้านับไม่ถ้วน ไปแลกกับช่องว่างด้านยุทโธปกรณ์กับกองทัพญี่ปุ่น