ในตอนนั้นเอง ชวานเต่าฟางจื่อก็ฟื้นจากสลบแล้ว ข้อมือทั้งสองถูกกุญแจมือใส่ไว้ด้านหลังพนักเก้าอี้ ความเย็นเยียบของกุญแจมือซึมเข้าสู่ผิวหนัง
นางดิ้นรนอย่างเปล่าประโยชน์ เก้าอี้ส่งเสียงเสียดสีกวนโสต ในที่สุดนางก็สิ้นหวัง ตะโกนออกไปนอกประตูว่า "ปล่อยฉัน! ฉันต้องการพบผู้บัญชาการสูงสุดของพวกท่าน!"
ด้านนอกประตู ทหารเห็นเงาร่างของหลินเวยกับเจิ้งต้งกั๋วปรากฏขึ้น ก็ยืนตรงทำความเคารพปืนทันที
เจิ้งต้งกั๋วออกคำสั่งแก่นายทหารที่เฝ้ายามเสียงทุ้มว่า "เปิดประตู"
ลูกกุญแจหมุน ประตูห้องค่อย ๆ เปิดออก หลินเวยกับเจิ้งต้งกั๋วเดินตามกันเข้าไป ราวกับเงาดำลับหายเข้าไปในเงามืดของห้อง
ภายในห้องที่เดิมมืดสนิทดำดั่งหมึก ไฟสว่างขึ้นฉับพลันจนชวานเต่าฟางจื่อลืมตาไม่ขึ้น