ยังไม่ทันที่โจวซั่วหัวจะตั้งตัว กระสุนปืนใหญ่ของทัพญี่ปุ่นก็ระเบิดขึ้นรอบๆ ป้อมปืนใหญ่กองพลทีละลูกๆ นี่คือการยิงทดสอบของทหารปืนใหญ่ญี่ปุ่น
ทหารปืนใหญ่ไม่มีเวลาพอที่จะเคลื่อนย้ายปืนใหญ่ โจวซั่วหัวมองปืนใหญ่ที่อยู่เคียงข้างทหารมาทุกวัน ฟันกัดกันดังกรอดๆ สุดท้ายก็ได้แต่กำหมัดแน่น สั่งด้วยเสียงแหบพร่า: "ทิ้งปืนใหญ่! ทุกคนถอนกำลังออกจากฐานทัพ!"
ในใจของเขา ปืนใหญ่ที่ดียิ่งแค่ไหนก็สู้ทหารปืนใหญ่ที่ยังมีชีวิตไม่ได้
พวกเขาเพิ่งถอนตัวออกจากพื้นที่อันตราย การยิงระลอกสองของญี่ปุ่นก็ตามมาถึง
ครั้งนี้ กระสุนปืนใหญ่ราวกับมีตา ตรงเข้าถล่มฐานทัพเดิมอย่างแม่นยำ ชั่วพริบตาเปลวเพลิงพุ่งทะยาน ฝุ่นคลุ้งบดบังแสงตะวัน เสียงระเบิดต่อเนื่องสั่นสะเทือนจนแผ่นดินไหว
ทหารที่ถอนตัวมาถึงพื้นที่ปลอดภัยมองปืนใหญ่ที่กลายเป็นทะเลเพลิงบนฐานทัพ อดกลั้นความโศกเศร้าไว้ไม่อยู่ บางคนหมอบร้องไห้โฮ บางคนกำหมัดน้ำตาไหล นั่นคืออาวุธที่พวกเขาปกป้องด้วยเลือดและเหงื่อ และเป็นความมั่นใจในการต่อสู้กับศัตรู