ทะดะมง จิโร่ก้าวเข้าสู่แนวหน้าเมื่อถึงตรงนั้น ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยความดุร้ายที่น่ากลัว เขาเดินตรงไปหาฮานาตะ ทาดาชิ โดยไม่บอกกล่าว ยกมือขึ้นฟาดใบหน้าอย่างต่อเนื่องอย่างดุเดือด
เสียงตบที่ดังและโหดร้ายก้องไปทั่วทั้งกองบัญชาการ ในพริบตา ใบหน้าของฮานาตะ ทาดาชิก็บวมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขียวช้ำและแดง บวมทั้งใบหน้าเหมือนหัวหมู มุมปากมีเลือดซึม แต่เขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น ไม่กล้าหลบแม้แต่น้อย
ทะดะมง จิโร่มองดูสภาพที่น่าอับอายของเขา ความโกรธยังไม่จางหาย เขาตะคอกอย่างดุเดือด
"อย่าคิดว่ามีคนอยู่ข้างหลังคอยหนุนหลังฉันจะไม่กล้าทำอะไรคุณ! ถ้าไม่ใช่เพราะคุณปล่อยให้ทหารใต้บังคับบัญชาของคุณทำให้เสียเวลาทั้งคืนที่จางอู๋ กองทหารม้าที่สองของจักรวรรดิญี่ปุ่นของเราจะถูกพวกจีนกำจัดจนหมดสิ้นหรือ? ผู้บัญชาการฮนโจ ชิเงรุสั่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า การที่กองทัพของเราเข้าตงเป่ยก็เพื่อสร้างความเจริญรุ่งเรืองร่วมกันของเอเชียตะวันออกและสร้างดินแดนแห่งความสุข แต่การกระทำที่ไร้สาระของคุณที่จางอู๋ได้จุดชนวนจิตวิญญาณการต่อต้านอย่างสิ้นหวังของคนจีน และทำลายแผนการทั้งหมดของสมรภูมิ!"