ไม่นานนัก หลินฮุยอินกับเหลียงซือเฉิงก็โดยสารรถคันเดียวกับจางเสวียเหลียง มาถึงโรงแรมเป่ยผิง
ทั้งสองถูกจัดให้พักรออยู่ในห้องรับรองห้องหนึ่งของโรงแรมชั่วคราว ส่วนจางเสวียเหลียงมีผู้ช่วยนายทหารสวีเฉิงเยี่ยติดตาม มุ่งหน้าไปยังห้องพักของหยานจือเฟย
เมื่อถึงหน้าประตูห้อง สวีเฉิงเยี่ยก้าวขึ้นไปเคาะประตูเบาๆ
ครู่หนึ่ง หยานจือเฟยเปิดประตูด้วยตนเอง เห็นว่าเป็นจางเสวียเหลียง จึงรีบหลีกทางเชิญเขาเข้าไปในห้อง
จางเสวียเหลียงเพิ่งก้าวเข้าไปในห้อง ก็ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนักๆ น้ำเสียงเจือความไม่พอใจอยู่หลายส่วน “คราวนี้เลขาหยานอุตส่าห์มาเป่ยผิงด้วยตัวเอง ไม่ทราบว่ามีธุระอะไร?”
หยานจือเฟยไม่รีบร้อน รินน้ำชาร้อนให้จางเสวียเหลียงเสียก่อน แล้วจึงเอ่ยปากช้าๆ “รองผู้บัญชาการจาง ประธานาธิบดีให้กระผมมาเรียนถามท่าน ไฉนท่านไม่ยอมปฏิบัติตามคำสั่งส่วนกลางเคลื่อนพลไปช่วยเสิ่นหยาง กลับถอนทหารรักษาการณ์จิ้นโจวกลับเป่ยผิง?”