หลินเวยฟื้นขึ้นมาแล้ว แต่หลังจากการถ่ายเลือดเป็นจำนวนมาก ร่างกายยังอ่อนแรงจนลอย ๆ แม้แต่จะยกแขนก็ต้องออกแรงอยู่นาน ไม่ต้องพูดถึงการลุกจากเตียงเลย
เขาทำได้แค่นอนตะแคงอยู่บนเตียงคนไข้ สายตามองจับอยู่ที่หลินฟางบนเตียงข้าง ๆ ราวกับยึดเอาความหวังเดียวไว้ แล้วก็พูดพร่ำกับเธออย่างไร้สติ
"แกโง่ได้ขนาดนี้ได้ยังไง แกรู้หรือไม่ ครั้งนี้ถ้าไม่ใช่ยาเม็ดไป๋เป่าตานของพี่รู้เฟยคอยยื้อชีวิตไว้ แกคงไม่รอดแน่ ๆ !"
บางทีเพราะในห้องคนไข้เงียบเหงาเกินไป หรือบางทีอาจอยากลองใช้คำพูดปลุกหลินฟางที่ยังไม่รู้สึกตัว แม้จะไม่ได้คำตอบใด ๆ กลับมา ปากของหลินเวยก็ไม่หยุด พูดต่อไปเรื่อย ๆ ว่า "แกไม่เคยอยากมีลูกกับฉันหรอกรึไง งั้นก็รีบฟื้นขึ้นมาเถอะ รอแผลแกหายดีแล้วพวกเราก็มีลูกกัน ตั้งเป้าให้ได้ลูกสองคนในหนึ่งปี"
ก่อนหน้านี้ ระหว่างเขากับหลินฟางจะมีอะไรที่เป็นความรักจริง ๆ หรอ? พูดตรง ๆ ก็แค่ความสัมพันธ์ที่ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์