หลินเวยแท้จริงแล้วห่วงใยข่าวคราวจากฟู่ซินมากกว่า
เมื่อหลินเวยทราบจากหยานจือเฟยว่ากองกำลังของหลงเหวินจางที่แม่น้ำเอ้อเต้าเหอกำลังตกอยู่ในภาวะสงครามอันหนักหน่วง ทหารสูญเสียไปเกือบหนึ่งในสามแล้ว สีหน้าของเขาก็มืดลงทันที
ตามแผนการเดิมที่วางไว้ กองกำลังของตู้ยวี่หมิงควรจะเดินทางถึงฟู่ซินได้ตั้งนานแล้ว หลินเวยอดขมวดคิ้วไม่ได้ หันไปทางหยานจือเฟย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความฉงน “ตู้ยวี่หมิงและพวกเขาตามปกติควรจะถึงฟู่ซินตั้งนานแล้ว ทำไมตอนนี้ยังไม่มาอีก เขากับกำลังหลักของกองพลที่ 200 ตอนนี้อยู่ที่ไหนกัน”
หยานจือเฟยรีบก้าวเข้ามา เล่าข่าวกรองที่ดักจับได้ทั้งหมดให้ฟัง “ผมเพิ่งดักจับโทรเลขได้สองฉบับ ฉบับหนึ่งมาจากเหออิงชิน อีกฉบับเป็นของสวีถิงเหยา เนื้อหาสาระสำคัญคล้ายกัน แก่นแท้คือให้ตู้ยวี่หมิงรอจนกว่ากองทัพที่ 17 ทั้งหมดจะมาถึง แล้วจึงโอนกองพลที่ 200 เข้าสู่ลำดับการรบของกองทัพที่ 17 อีกทั้งยังบอกใบ้ให้เขารักษากำลังไว้ ตอนนี้ตู้ยวี่หมิงและกองพลที่ 200 ยังคงติดอยู่ที่ซินหมิน หลังจากตู้ยวี่หมิงได้รับโทรเลขของทั้งสองคน เขาก็จงใจชะลอความเร็วในการเดินทัพของทหารลง ผมเคยส่งโทรเลขเร่งรัดไปก่อนหน้านี้แล้ว แต่เขากลับอ้างว่าประชาชนห้าแสนคนที่อพยพจากเสิ่นหยางปิดกั้นถนนหนทางเพื่อถ่วงเวลา จงใจยืดเยื้อ กลับเป็นกองพลปืนใหญ่หนักของโจวซั่วหัวที่ใช้รถยนต์และล่อม้าลากปืนใหญ่หนัก กลับแล่นไปข้างหน้ากองพลที่ 200 ได้เสียอย่างนั้น”