หลินเวยจ้องมองบัญชีรายชื่อผู้บาดเจ็บล้มตายที่เพิ่งสรุปเสร็จในมือ หัวใจเหมือนถูกค้อนทุบหนักๆ อย่างแรง เจ็บจนแทบหายใจไม่ออก
นับตั้งแต่เปิดศึกมา เพียงแค่สิบวัน แม้จะฆ่าศัตรูได้เกินหมื่น แต่ฝ่ายเรากลับสูญเสียสูงถึงสองหมื่นกว่าคน
หยานจือเฟยที่อยู่ข้างๆ พูดขึ้นก่อน น้ำเสียงหม่นหมองเล็กน้อย: "ตอนนี้ถึงแม้เราจะถล่มกองพลที่สองของทัพญี่ปุ่นอย่างหนัก แต่ความสูญเสียของเราก็มากกว่าญี่ปุ่นมาก อุปกรณ์ในเมือง อาวุธยุทโธปกรณ์และประชาชนก็ได้อพยพไปหลังด่านหมดแล้ว สงครามถึงขั้นนี้ เราควรจะพิจารณาเรื่องเวลาในการถอนทัพหรือยัง?"
หลินเวยฟังแล้วเงียบไปนาน ปลายนิ้วเคาะบนหน้ากระดาษสีเหลืองๆ หลายครั้ง ก่อนจะเงยหน้ามองหยานจือเฟย: "ยังไม่ใช่เวลาถอนทัพ ความสูญเสียของเราหนักหนา นี่เป็นเรื่องจริง แต่คนญี่ปุ่นก็ไม่ได้ดีไปกว่าเราเท่าไหร่ ตอนนี้พวกเขาก็เป็นเพียงแค่หอกที่ปลายแรง กองพลสองกองพลของญี่ปุ่นที่ประจำการในเกาหลี ตอนนี้หนึ่งกองพลครึ่งถูกดึงไปที่ตงเป่ย เหลืออีกกองพลน้อย เกรงว่าแม้แต่การรักษาความสงบในเกาหลีก็ยังลำบาก คนญี่ปุ่นตอนนี้ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่มีทหารจะส่งแล้ว แต่เรายังมีกองทัพที่สิบเจ็ดและกองพลที่สิบเอ็ด กำลังพลเกือบสี่หมื่นคน"