สวีถิงเหยาเคลื่อนทัพไม่ถึงครึ่งวันก็เร่งฝ่าไปได้กว่าหนึ่งร้อยห้าสิบกิโลเมตร เมื่อมาถึงจางอู๋ ฟ้ามืดสนิทไปแล้ว
กองทัพไม่ได้หยุดพักแม้แต่น้อย ทั้งคนทั้งม้าไม่ได้ถอดเกราะปลดอาน ยังคงไล่ตามไปทางทงเหลียวอย่างไม่ลดละ
ในเวลาเดียวกัน ทะดะมง จิโร่ นำทหารที่เหลืออยู่เพียงห้าร้อยกว่าคน หลบหนีไปถึงทุ่งทรายจางกู่ไถซึ่งห่างจากจางอู๋สี่สิบกิโลเมตร
เบื้องหลังไม่เห็นร่องรอยของทหารตามล่า ประกอบกับความมืดยามค่ำคืนลึก ทัพญี่ปุ่นที่วิ่งหนีมาตลอดทางต่างเหนื่อยอ่อน หิวโหย
ทะดะมง จิโร่ สั่งให้ทหารตั้งค่ายพักแรมในที่นั้น กินข้าวอิ่มท้องพักผ่อนหนึ่งคืน รอให้ถึงรุ่งเช้าค่อยหลบหนีต่อ
จางกู่ไถแห่งนี้ตั้งอยู่ริมขอบทะเลทราย ลมพัดทรายโหยหวนตลอดปี ทิวทัศน์มีแต่ทรายเหลืองกว้างสุดลูกหูลูกตา
เหตุผลที่ทะดะมง จิโร่ เลือกตั้งค่ายพักที่นี่ เพราะคิดในใจว่าทรายร่วนจะทำให้ล้อจม รถไม่สามารถผ่านได้ หากทหารก๊กมินตั๋งต้องการบุกเข้ามา ก็ต้องทิ้งข้อได้เปรียบทางกลไกแล้วเดินเท้าเข้าไป อยากจะตามหาหน่วยที่เหลือของเขาในทะเลทรายกว้างใหญ่เท่ากับงมเข็มในมหาสมุทร