หลงเหวินจางเต็มไปด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม น้ำเสียงเจือความน้อยใจ พูดกับหลินเวยอย่างระมัดระวัง:
“ท่านแม่ทัพ ปืนกลมือทอมป์สันมันใช้ดีจริง แต่มีจำนวนน้อยเกินไป แบ่งมาถึงกองพันเราแค่สิบสองกระบอก กองพันพิเศษของท่านแค่สุ่มดึงกองร้อยเดียว อาวุธยังเยอะกว่าพวกเรามาก”
ที่จริง ไม่ใช่ว่าหลินเวยไม่อยากจัดอาวุธให้หลงเหวินจางกับพวกมากกว่านี้
เพียงแต่ก่อนหน้านี้เขาไม่มีอาวุธยุทโธปกรณ์เหลือเฟือ ปืนกลมือทอมป์สันทั้งสิบสองกระบอกนั่น หลินเวยยังอุตส่าห์เก็บไว้ให้นายทหารกองบัญชาการกันตัว
หลินเวยฟังจบ แววตานิ่งลึกดั่งสระน้ำเย็นเยียบ ทว่ากลับแผ่แรงกดดันที่มองไม่เห็น จ้องตรงไปยังหลงเหวินจาง
หลงเหวินจางถูกมองจนใจสั่นระทึก ปลายนิ้วบีบขยำชายเสื้อโดยไม่รู้ตัว เนิ่นนาน หลินเวยจึงเอ่ยปากว่า: “ข้าได้ยินว่า ก่อนหน้านี้เจ้าเอาอาวุธทั้งหมดไปขายในตลาดมืดงั้นหรือ?”