กลางดึก เจียงชิงเยว่กลับมาถึงอพาร์ตเมนต์เฉิงหนาน
ที่โถงทางเข้ามีรองเท้าหนังเพิ่มมาหนึ่งคู่ เสิ่นเจียหวยกลับมาแล้ว
ในห้องนั่งเล่นคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้า เสิ่นเจียหวยพิงโซฟาอยู่ เนกไทถูกดึงจนหลวม เผยให้เห็นแนวไหปลาร้าคมเข้ม
เห็นเธอเดินเข้ามา เขาก็ยกยิ้มมุมปาก “วันนี้วันเกิดฉัน เธอไปเที่ยวเถลไถลที่ไหนมา”
เขาดึงเธอเข้ามากอด จูบที่เจือกลิ่นเหล้ากดทับลงมา
พอเห็นใบหน้าของเขา เจียงชิงเยว่ก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที เธอขมวดคิ้วหลบ แต่ถูกเขาบีบคางดึงกลับไป
“เด็กไม่มีใจ แม้แต่คำว่าสุขสันต์วันเกิดก็ไม่รู้จักพูด”
มือใหญ่ของเขาลูบไล้ขึ้นไปบนเรียวขาเรียบลื่นของเจียงชิงเยว่ ไล้สูงขึ้นเรื่อยๆ
“หรือว่าวันเกิดฉัน ฉันต้องเตรียมของขวัญให้เธอด้วย”
เสิ่นเจียหวยชอบรูปร่างหน้าตาที่สวยสะพรั่งของเธอมาก ไม่อย่างนั้นคงไม่คบกันมาถึงหกปี
โดยเฉพาะดวงตายั่วยวนคู่นี้ สวยโดดเด่นเป็นพิเศษ
แล้วยังนิสัยอ่อนหวาน อ่อนโยน ทำให้คนรู้สึกพึงพอใจจากใจจริง
“เสิ่นเจียหวย” เจียงชิงเยว่คิดถึงแม่ คิดถึงโจวเหยา การสัมผัสของเขาทำให้เธอรู้สึกขยะแขยง
“ปล่อยนะ มือฉันเจ็บ”
ชายหนุ่มกดทับเธออย่างแข็งกร้าว น้ำเสียงยั่วยวนปลอบโยน “ดีกันเถอะ วันนี้ไม่สบายใจอะไร”
“เสิ่นเจียหวย” เสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อย “ไตของคุณแม่ฉันจะหาได้เมื่อไหร่”
“ชิงเยว่ ฉันพยายามอยู่ สถานการณ์ของคุณน้าซับซ้อน เธอก็รู้ไม่ใช่หรือ”
เขากระซิบปลอบ แล้วจูบลงบนลำคอของเธออีกครั้ง เสียงชัดบ้างไม่ชัดบ้าง
“ดีกันเถอะ พรุ่งนี้ฉันจะให้หมอไปตรวจดูอีกที”
เจียงชิงเยว่หลับตาลง ยิ้มเยาะในใจ
เธอถามคำถามที่สอง
“แล้วคุณคิดจะแต่งงานกับฉันเมื่อไหร่”
การเคลื่อนไหวของชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย
“อยู่ดีๆ นึกถึงเรื่องนี้ได้ยังไง”
นิ้วของเขาค่อยๆ ลูบไล้ริมฝีปากของเธอเหมือนหยอกล้อสัตว์เลี้ยง
“เธอจะเอาอะไรก็ได้ แต่ตำแหน่งคุณนายเฉินให้เธอไม่ได้”
เสิ่นเจียหวยมีใบหน้าที่หล่อเหลาคมคาย โครงกระดูกหน้าได้รูปชัดเจน ใบหน้าคมสันประณีต ดวงตาหยวนฮวามองหมาตัวไหนก็ดูเหมือนรัก
แต่คำพูดที่ออกมาจากริมฝีปากบางนี้กลับไร้เยื่อใยยิ่งนัก
“เสิ่นเจียหวย ในเมื่อคุณแต่งงานกับฉันไม่ได้ งั้นเราเลิกกัน ความสัมพันธ์แบบร่วมมือระหว่างซานเยว่จี้สตูดิโอกับกลุ่มเสิ่นก็จบไปด้วย”
อากาศภายในห้องแข็งตัวขึ้นทันที
ความสนุกสนานในแววตาชายหนุ่มหายวับไป แทนที่ด้วยความดุดันร้ายกาจเข้มข้น
“การแต่งงานก็แค่ภาพลวงตา เธอแคร์มันถึงขนาดนี้เลยหรือ”
“ฉันรักเธอ ฉันมีเธอแค่คนเดียว ยังไม่พออีกหรือไง”
รักงั้นเหรอ
รักเธอคือการโกหกว่าไม่มีไตให้บริจาค รักเธอคือการเอาชีวิตแม่ของเธอ รักเธอคือการแอบไปแต่งงานกับหญิงอื่นที่อยู่ข้างหลังเธอ
เจียงชิงเยว่รู้สึกขำ ตรงหน้าคือชายที่ช่างแปลกหน้าเหลือเกิน น่าขยะแขยงเหลือเกิน
“เมื่อให้การแต่งงานไม่ได้ ก็เลิกรากันด้วยดี”
เสิ่นเจียหวยจู่ๆ ก็บีบไหล่เธอแน่น กดเธอลงบนโซฟา
“เลิกรากันด้วยดีอย่างนั้นหรือ แกกับแม่ของแก แล้วก็สตูดิโอด้วย คิดถึงผลที่จะตามมาหรือเปล่า”
เขาตบเบาๆ ที่ใบหน้าของเจียงชิงเยว่ แรงไม่มาก แต่เต็มไปด้วยความหมายที่ดูถูกเหยียดหยาม
“ฉันรู้ว่าเธออยากได้ฐานะ แต่อย่าใช้วิธีขู่เลิกกับฉัน...”
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น หน้าจอกระพริบชื่อ “โจวเหยา”
ชายหนุ่มปล่อยเธอ น้ำเสียงอ่อนโยนลงทันที “ได้เลย คุณหนูโจว ไปเดี๋ยวนี้ครับ”
เสิ่นเจียหวยทิ้งประโยคสุดท้ายก่อนไปว่า “ถ้ารู้สึกน้อยใจก็ไปใช้เงินซะ ฉันไม่มีความอดทนมาง้อเธอมากนักหรอก”
ประตูปิดลง “ปัง”
เจียงชิงเยว่นอนอยู่บนโซฟานานมาก จนกระทั่งความเจ็บแปลบที่แผ่นหลังกลายเป็นความชา
เธอค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ดึงกระโปรงที่ถูกฉีกขาดเล็กน้อย แล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำด้วยสีหน้าเรียบเฉย
น้ำเย็นราดผ่านทั่วร่าง ในกระจกสะท้อนภาพคนหน้าซีดเซียว แต่แววตากลับตื่นรู้อย่างที่สุด
เธอเช็ดตัวให้แห้ง แล้วเดินเข้าห้องแต่งตัว
ข้างในเต็มไปด้วยของมากมาย ล้วนเป็นของขวัญที่เสิ่นเจียหวย “ประทาน” ให้เธอตอนอารมณ์ดี เมื่อก่อนไม่เคยยอมใช้ แต่ตอนนี้คงใช้ให้เป็นประโยชน์ได้แล้ว
เจียงชิงเยว่ถ่ายรูป ส่งให้คนรับซื้อของแบรนด์เนมมือสอง
[ทั้งหมด เสนอราคามา]
คืนนั้น เจียงชิงเยว่เก็บกวาดร่องรอยทั้งหมดที่เป็นของเธอในอพาร์ตเมนต์จนหมดสิ้น จากนั้นก็มอบกุญแจให้ รปภ. แล้วลากกระเป๋าเดินทางไปพักที่บ้านของเฉินเซียว เพื่อนสนิท
“ตัดสินใจแน่แล้วเหรอ” เฉินเซียวรู้สึกยากที่จะเชื่อ ทุกคนรู้ว่าเจียงชิงเยว่รักเสิ่นเจียหวยมาหกปี สุดหัวใจ
เจียงชิงเยว่พยักหน้าเบาๆ
“ฉันว่าแกเอาเสียเลยเอาสตูดิโอออกจากกลุ่มเสิ่นด้วยเลย จะตัดก็ตัดให้สะอาดหมดจด”
“ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย แกก็พา ochh เข้าสู่ปารีสแฟชั่นวีคได้แล้ว จะไปก้มหน้ารับใช้อยู่ใต้ชื่อของเสิ่นเจียหวยทำไม”
“ซานเยว่จี้ ถ้ายกเลิกสัญญา มีค่าปรับห้าสิบล้าน”
เฉินเซียวอึ้งไป
เจียงชิงเยว่รู้จักเสิ่นเจียหวยดีเกินไป คงไม่ยอมให้เธอจากไปง่ายๆ
เธอนึกถึงโจวมู่หย่วน ครุ่นคิด “แต่ก็คงไม่นานเกินไปหรอก”
การขายของแบรนด์เนมดำเนินไปอย่างราบรื่น
สองวันต่อมา ในบัตรธนาคารของเจียงชิงเยว่มีตัวเลขเพิ่มขึ้นมาหนึ่งแถว
เจียงชิงเยว่เป็นหนี้โจวมู่หย่วนสองแสน แต่เธอโอนกลับไปให้ที่บัตรธนาคารนั้นแค่แสนเดียว
ส่วนที่เหลือ เธอมีแผนอื่น
วันรุ่งขึ้น เจียงชิงเยว่ตื่นเช้าแต่งหน้า ใช้รองพื้นปกปิดรอยดำคล้ำใต้ตา ปัดบรัชออนให้เลือดฝาดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติบนแก้ม
เธอเลือกชุดเดรสถักผ้าฝ้ายสีครีม เข้ารูปแต่ไม่รัดรูป พอดีเผยให้เห็นแนวไหปลาร้าที่คมสวย
ในกระติกเก็บความร้อนมีโจ๊กพุทราเทศที่เธอเคี่ยวมาเป็นเวลาสองชั่วโมง
ในโรงพยาบาล ประตูห้องทำงานถูกแง้มไว้ เจียงชิงเยว่ค่อยๆ ผลักเข้าไป
ชายหนุ่มกำลังหันหลังให้ประตู ถอดเสื้อนอกอยู่
ช่วงไหล่และแผ่นหลังกว้างแข็งแรง แสงอาทิตย์ส่องผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาว รางๆ เผยให้เห็นเอวที่กระชับแข็งแรงซูบผอม
หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ ในสมองผุดคำสามคำขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล—เอวสุนัข
โจวมู่หย่วนหันกลับมา นิ้วที่กำลังกลัดกระดุมเสื้อกาวน์หยุดชะงัก
“คุณหมอโจว ฉันมาขอบคุณคุณ อาการของคุณแม่ฉันดีขึ้นมากแล้ว นี่เป็นโจ๊กที่ฉันตั้งใจต้มมาให้คุณเอง”
เธอวางกระติกเก็บบความร้อนลง เอามือคลึงนิ้วที่ปิดพลาสเตอร์ยาไว้ แสดงน้ำเสียงระมัดระวังประจบประแจง
“ฉันทำอาหารไม่ค่อยเป็น ซุ่มซ่าม หวังว่าคุณคงไม่รังเกียจ”
สายตาของโจวมู่หย่วนปัดผ่านกระติกเก็บความร้อนอย่างเย็นชา แล้วค่อยๆ เลื่อนขึ้น สุดท้ายหยุดที่ใบหน้าซีดเซียวแต่งดงามมีเสน่ห์ของเธอ
ดวงตาเขาล้ำลึก มองออกถึงความจงใจของเธอในแวบเดียว แต่ไม่ได้เปิดเผยออกมา
“การรักษาช่วยชีวิตคือหน้าที่ของผม คุณเจียงไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้”
ฟังดูไม่ออกว่าดีใจหรือโกรธ แต่มีระยะห่าง
เจียงชิงเยว่ยังคงยิ้มแย้ม “แค่ความตั้งใจเล็กๆ น้อยๆ เทียบไม่ได้กับบุญคุณของคุณเลย”
“แล้วก็บัตรธนาคารนี่...” เธอกัดริมฝีปาก “ฉันหาเงินได้แค่แสนเดียว”
ขนตาของเธอสั่นระริก เผยความอ่อนแอเหมือนเปราะบางออกมาอย่างพอเหมาะพอเจาะ “ส่วนที่เหลือขอผัดผ่อนคืนให้คุณทีหลังได้ไหมคะ”
โจวมู่หย่วนผงกหัวอย่างเฉยเมย
เธอฉวยโอกาสถามต่อ “เรื่องการรักษาของแม่ฉัน หลังจากนี้คงต้องรบกวนคุณอีก ฉันขอเพิ่มข้อมูลติดต่อของคุณได้ไหมคะ วิ่งมาโรงพยาบาลเรื่อยๆ เกรงใจคุณมากเกินไป”
ในห้องทำงานเงียบไปสองสามวินาที
ตอนที่เจียงชิงเยว่คิดว่าจะล้มเหลว เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดคิวอาร์โค้ด
นิ้วของชายหนุ่มเรียวยาว เล็บตัดแต่งอย่างเรียบร้อย ข้อนิ้วเป็นสัน ได้รูป ดูเหมือนเป็นมือที่เหมาะจะถือมีดผ่าตัดที่สุด งดงามตระการตากว่านายแบบมือในคลิปที่เคยดูเสียอีก
เจียงชิงเยว่มองจนเหม่อลอย จนกระทั่งมือนั้นเขย่าโทรศัพท์เบาๆ เธอถึงได้สติ รีบส่งคำขอเพิ่มเพื่อนทันที
“ถ้างั้น... กระติกเก็บความร้อนฉันจะมาเอาทีหลังนะคะ”
กระติกเก็บความร้อน แค่ของชิ้นเดียว ก็เป็นข้ออ้างให้ได้เจอกันครั้งต่อไป
ประตูถูกปิดลง
โจวมู่หย่วนจ้องไปที่หน้าจอโทรศัพท์ ที่ข้อมูลติดต่อที่เพิ่งเพิ่มเข้ามา
รูปโปรไฟล์เป็นรูปเซลฟี่ของเธอที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยจิงเป่ย
นิ้วเขาเลื่อนไปที่ปุ่มลบเพื่อน หยุดค้างอยู่ตรงนั้นหลายนาที
เนิ่นนาน ถึงดับหน้าจอลง...
ออกจากห้องทำงานแล้ว ความออดอ้อนอ่อนหวานบนใบหน้าของเจียงชิงเยว่ก็เลือนหายไป เตรียมจะจากไป ตอนเดินผ่านเคาน์เตอร์พยาบาล เสียงซุบซิบของพยาบาลสาวก็ลอยเข้าหู
เธอหยุดอยู่ที่มุมทางเดิน
“พวกเธอรู้ไหม ทำไมคุณหมอโจวถึงยอมช่วยผู้หญิงคนนั้นกะทันหัน”
“สองแสนนะ บอกจะให้ก็ให้เลย ไม่แม้แต่จะกระพริบตา”
“ทำไม ทำไมเหรอ”