"พี่หวย ให้เจียงชิงเยว่ทำชุดแต่งงานให้คู่หมั้น ไม่กลัวเธอรู้เหรอ?"
เจียงชิงเยว่ยืนอยู่หน้าประตูห้องส่วนตัวของคลับ ลมหายใจสะดุดกึก
ครึ่งเดือนก่อน เสิ่นเจียหวยให้เธอตัดชุดแต่งงานสไตล์จีน บอกว่าเพื่อนชื่อโจวเหยาจะแต่งงาน
เธออดหลับอดนอนติดต่อกันสิบวัน ปักมังกรและหงส์คู่ด้วยเข็มทีละฝีเข็ม
ที่แท้เพื่อนที่เขาพูดถึงก็คือคู่หมั้นของเขาเอง
ตั้งแต่อายุสิบเก้าถึงยี่สิบสี่ เธออยู่กับเสิ่นเจียหวยมาหกปี ทุ่มเททุกอย่าง
เธอรู้ว่าภูมิหลังของทั้งคู่ต่างกันราวฟ้ากับดิน เธอจึงไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องแต่งงาน ได้แต่อดทนรอ
เธออยากปั้นสตูดิโอปักซูให้สำเร็จ จะได้ยืนเคียงข้างเขาอย่างสง่างาม
ที่แท้เสิ่นเจียหวยไม่ใช่ไม่อยากแต่งงาน
แค่ไม่เคยคิดจะแต่งกับเธอ
เจียงชิงเยว่กระตุกยิ้มมุมปาก หัวเราะเยาะตัวเอง
ไม่รักก็คือไม่รักแล้ว การพนันครั้งนี้ เธอยอมแพ้
กำลังจะหมุนตัวเดินหนี เสียงของเสิ่นเจียหวยก็ดังขึ้น
"เธอไม่รู้อะไรเลย ถึงรู้แล้วจะทำอะไรได้?"
"สตูดิโอปักซูเล็กๆ ของเธอต้องพึ่งพากลุ่มเสิ่นเลี้ยงดู แล้วก็แม่ของเธอ แหล่งไตตรงกันสำเร็จมาแล้วสองครั้ง ผมกดไว้เอง ถ้าผมไม่อนุญาต ในเมืองหลวงใครกล้าผ่าตัดให้?"
ในห้องระเบิดเสียงหัวเราะลั่น
"ท่านหวยของเราเลี้ยงนกในกรงเก่งจริง ฝีมือขั้นเทพ!"
"ทำเรื่องต่ำๆ ยังให้เธอรู้สึกขอบคุณอีก..."
เจียงชิงเยว่ตัวแข็งคาอยู่กับที่
หนึ่งปีก่อน แม่ถูกตรวจพบว่าเป็นยูรีเมีย เธอคิดจะบริจาคไต แต่ผลตรวจไม่ตรงกัน
เธอร้องไห้ทรุดหน้าประตูห้องคนไข้ เสิ่นเจียหวยกอดปลอบ: "ชิงชิงคนดี เงินไม่ใช่ปัญหา แหล่งไตผมจะพยายามหา คุณอาน้าจะไม่เป็นอะไรแน่"
เธอคิดว่ามันคือแสงสว่าง ต้องทนรอหนึ่งปี สุดท้ายกลับเป็นเขาที่ถ่วงเรื่องไว้
เอาชีวิตคนเป็นเครื่องมือควบคุมเธอ ความโกรธเผาผลาญอวัยวะภายใน
หกปี เธอมันโง่ชะมัด
เสียงเรียกเข้ามือถือดังแหลม
"โรงพยาบาลประชาชน แม่คุณจางซูหลานระหว่างฟอกไตเกิดลิ่มเลือดอุดตัน สถานการณ์วิกฤต!"
สมองเจียงชิงเยว่ชาไปทันที ไม่ทันพุ่งเข้าไปเผชิญหน้ากับเสิ่นเจียหวย หมุนตัววิ่งเข้าลิฟต์
ถึงโรงพยาบาล แม่ถูกเข็นเข้าห้องสวนหัวใจ พยาบาลยื่นเอกสารให้อย่างเร่งรีบ
"เซ็นใบแจ้งอาการวิกฤตหน่อย อาจารย์หมอหลายท่านติดผ่าตัด ตอนนี้ไม่มีใครรับเคสได้"
"ไม่มีใครรับเคสได้ยังไง?" เจียงชิงเยว่ถามเสียงสั่น
"ไตวายขั้นรุนแรง การผ่าตัดนี้ยากมาก หมอทั่วไปทำไม่ได้..."
ยังพูดไม่ทันจบ ประตูลิฟต์เปิดออก ร่างสูงโปร่งก้าวมาอย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มถอดถุงมือหนังระหว่างเดิน เผยนิ้วเรียวยาวขาวซีด
ด้านหลังเขาเป็นกลุ่มคนเสื้อกาวน์ขาวล้วน กำลังรายงานอาการคนไข้อย่างตึงเครียด
"อาจารย์...อาจารย์โจว?" พยาบาลอึ้งไป "อาจารย์เพิ่งลงจากเที่ยวบินระหว่างประเทศไม่ใช่หรือ? หัวหน้าเจี่ยงบอกให้อาจารย์พักก่อน"
เขาพูดสั้นๆ: "ฟิล์ม"
แพทย์ประจำบ้านรีบยื่นให้
เจียงชิงเยว่เงยหน้าขึ้นอย่างมึนงง จู่ๆ ก็สบเข้ากับดวงตาลึกซึ้งคู่หนึ่ง
เธอจำใบหน้านี้ได้
โจวมู่หย่วน องค์ชายใหญ่ตระกูลโจวแห่งเมืองหลวง อาสะใภ้ของโจวเหยาคู่หมั้นเสิ่นเจียหวย
วินาทีที่ตาสบตากัน หัวใจเจียงชิงเยว่บีบรัดโดยไม่มีเหตุผล ความรู้สึกคุ้นเคยพวยพุ่ง
สายตาของชายหนุ่มหยุดบนใบหน้าเธอชั่วครู่
แววตาคมกริบ สำรวจตรวจสอบ และมีความสั่นไหวที่ยากจะสังเกตเห็น ก่อนจะก้มหน้าลง
เขาตัดสินใจเร็วมาก ใช้นิ้วแตะเบา ๆ ตรงจุดหนึ่งบนฟิล์ม
"แจ้งแผนกวิสัญญี ใส่สายสวนลากลิ่มเลือด เริ่มผ่าตัดห้านาที"
พยาบาลกลืนไม่เข้าคายไม่ออก: "แต่ค่าผ่าตัดล่วงหน้า..."
"เปิดช่องทางด่วน ค่าใช้จ่ายผมเซ็นประกัน"
เจียงชิงเยว่ตัวสั่นสะท้าน: "ขอบคุณมากค่ะ..."
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนตลบในทางเดินโรงพยาบาล
ในหัวเจียงชิงเยว่กำลังคำนวณว่าเงินก้อนสุดท้ายจากสตูดิโอจะเข้าบัญชีเมื่อไหร่ เธอต้องรีบหาเงินสองแสนมาคืนคุณหมอโจวที่ไม่รู้จักกัน
เธอกัดฟันต่อสายหาเสิ่นเจียหวย เสียงเรียกอยู่นานกว่าจะมีคนรับ
แต่เป็นเสียงโจวเหยาที่ตอบมา
"เจียหวย มีเบอร์ไม่ระบุชื่อโทรมา..."
"อืม" เสียงเย็นชาของเสิ่นเจียหวยดังขึ้น "ไม่ต้องสน"
เจียงชิงเยว่ไม่คาดหวังอีกแล้ว กดวางสายทันที
เธอหลับตา หายใจลึกๆ รวบรวมความกล้าต่อสายหาเจียงกั๋วหัวพ่อของเธอ
"แม่ต้องการค่าผ่าตัดสองแสนด่วน วันจันทร์หนูคืนให้..."
"สองแสน?" เจียงกั๋วหัวกระแทกเสียงอย่างหมดความอดทน "แกอยู่กับเสิ่นเจียหวยมาตั้งหลายปี แม้แต่เงินแค่นี้ก็เอามาไม่ได้?"
"ตอนนั้นข้าบอกให้แกเป่าหมอนข้างให้เป่าขมับ ช่วยข้าเอางานกับกลุ่มเสิ่น แกทำเป็นสูงส่งไม่ยอม ตอนนี้ไม่มีเงิน ก็นึกถึงพ่อได้สินะ? บอกให้สายไปแล้ว!"
ปลายสายถูกกดตัดอย่างแรง
เธอขยี้ขมับ เบ้าตาเจ็บปวดขึ้นมา
การผ่าตัดกินเวลาสองชั่วโมง
โจวมู่หย่วนเดินออกจากห้องผ่าตัด ถอดหมวกปลอดเชื้อ: "ลิ่มเลือดเอาออกแล้ว ปลอดภัยชั่วคราว แต่ต้องรีบหาไตที่เข้ากันได้ให้เร็วที่สุด เดี๋ยวมาลงทะเบียนเซ็นเอกสารที่ห้องทำงาน"
"หนูทราบแล้วค่ะ...ขอบคุณมากค่ะคุณหมอโจว"
-
หน้าห้อง ICU เจียงชิงเยว่มองแม่ที่หมดสติ นึกถึงคำพูดของเสิ่นเจียหวย
ตระกูลเฉินยิ่งใหญ่ หากอยากหลุดพ้น อยากช่วยแม่ เธอต้องหาต้นไม้ที่แข็งแรงกว่า
โจวมู่หย่วน ผู้สืบทอดอำนาจตระกูลโจว แพทย์เจ้าของไข้แม่
หากพึ่งพาเขาได้ แม่ก็รอด และเสิ่นเจียหวยก็จะเกรงกลัวเพื่อรักษาพันธมิตรการแต่งงาน
การดึงผู้ชายที่เพิ่งช่วยเธอลงเรือลำเดียวกัน ความคิดนี้ไร้ยางอาย บ้าบิ่น และอันตราย แต่ตอนนี้มันกลับรัดตรึงสติของเจียงชิงเยว่ไว้แน่น
เธอต้องไขว่คว้าอะไรสักอย่าง ที่จะดึงเธอออกจากหล่มโคลนนี้ หรือแม้แต่ฉุดตระกูลเฉินลงมา
เจียงชิงเยว่เดินเข้าห้องน้ำ เช็ดรอยน้ำตาหน้ากระจก แต่งหน้าใหม่บางๆ แล้วเดินหาห้องทำงานของโจวมู่หย่วน
ชายหนุ่มกำลังนั่งอ่านแฟ้มประวัติคนไข้อยู่หลังโต๊ะทำงาน
"คุณหมอโจว ขอโทษที่รบกวนนะคะ ดิฉันต้องการให้คุณช่วยแม่สมัครจับคู่ไต" เธอทำเสียงนุ่มนวลขึ้น
โจวมู่หย่วนเงยหน้า สายตาตกลงบนหางตาสีแดงของเธอ เงียบไปครู่หนึ่ง: "ได้"
"แล้วก็ค่าผ่าตัดด้วยค่ะ ขออนุญาตติดต่อคุณไว้ รวบรวมครบจะรีบโอนให้"
"ไม่จำเป็น" โจวหลินอันดึงลิ้นชัก หยิบบัตรธนาคารออกมา วางเลื่อนไปที่ขอบโต๊ะทำงาน
"เงิน เอามาเก็บใส่ในนี้"
"รหัสคือวันเกิดของผม"
ไม่มีจังหวะเข้าเพิ่มวีแชท เจียงชิงเยว่แอบผิดหวัง
เธอกำบัตรธนาคารถามเสียงเบา: "วันเกิดของคุณคือ..."
โจวมู่หย่วนจ้องหน้าเธอ แววตาค่อยๆ เย็นชา เอ่ยช้าๆ ทีละคำ
"990728"
"หนูจำได้แล้วค่ะ คุณหมอโจว"
"จำได้จริงหรือ?" เสียงโจวมู่หย่วนแข็งเย็นทันที "ผมว่าคุณเจียงนี่ขี้ลืมดีนะ"
น้ำเสียงปนเคืองขมุกขมัว ไม่สิแถมมีความน้อยใจ?
เจียงชิงเยว่ไม่เข้าใจ และไม่กล้าถามมาก เธอดึงกระดาษโน้ตติดเร็วกัน ฉีกหนึ่งแผ่น เขียนเบอร์โทรตัวเองอย่างรวดเร็ว ยัดใส่มือเขา ปลายนิ้วแอบแตะผ่านอุ้งมืออุ่นละมุนของชายหนุ่ม
นิ้วของโจวมู่หย่วนงอเกร็งโดยไม่รู้ตัว
"คุณหมอโจว นี่เบอร์ของดิฉันนะคะ ติดต่อได้ตลอด"
ประตูปิดลง โจวมู่หย่วนหยิบกระดาษโน้ตขึ้นมา
ตัวเลขบนนั้น เขาจำได้ขึ้นใจนานแล้ว
ความเยือกเย็นในดวงตายิ่งทวีคูณ ปลายนิ้วคลายออก กระดาษปลิวลงถังขยะ