เมื่อเห็นว่าทุกคนหาทางเข้าสุสานไม่พบ หลี่ฉางเซิงก็นึกถึงประสบการณ์ของหูปาอีและพวกอย่างละเอียดอีกครั้ง จากนั้นก็เอ่ยปากชี้แนะ
"สุสานกษัตริย์เซี่ยนควรจะอยู่ในทางเดินสุสานนี่แหละ พวกคุณลองสังเกตทุกจุดของทางเดินให้ดี แล้วเดินอ้อมอีกสักรอบ"
ได้ยินดังนั้น อู๋เสียและหม่าเหลียงก็ตอบตกลงทันที
เพื่อประหยัดเวลา ทั้งสองเลือกเดินคนละทิศทาง ค้นหาทีละนิ้ว สุดท้ายมาพบกัน
หลังจากค้นหาอย่างละเอียดถี่ถ้วน ไม่ถึงสิบนาที อู๋เสียก็เป็นคนแรกที่พบทางเข้าห้องสุสานหลัก
"พี่ใหญ่ เจอแล้ว!"
อู๋เสียมีสีหน้ายินดี ร้องตะโกนเรียกให้ทุกคนมารวมกัน
ตรงกำแพงทางเดินสุสานตรงหน้าเขา มีภาพสลักที่แสดงถึงการขึ้นสวรรค์ของกษัตริย์เซี่ยน
จุดที่แตกต่างคือ ภาพจิตรกรรมฝาผนังนี้บรรยายภาพกษัตริย์เซี่ยนสลายร่างเป็นเซียนในสุสาน แล้วมีทหารยมและผีรับใช้จำนวนมากส่งเสด็จ ก้าวขึ้นประตูขึ้นสวรรค์ทีละขั้น
ภาพจิตรกรรมฝาผนังเมื่อมองแวบแรกก็ไม่มีอะไรพิเศษ แม้แต่หม่าเหลียงดูอยู่นานก็ยังไม่พบสิ่งผิดปกติ
"เฒ่าอู๋ กลไกอยู่ไหน ข้าไม่เห็นเลย"
อู๋เสียยิ้มบาง ชี้ไปที่มุมของภาพจิตรกรรมฝาผนัง
ตรงนั้นวาดภาพราชินีสวมมงกุฎหงส์ ด้านหลังคือนางกำนัลจำนวนนับไม่ถ้วน
เห็นได้ชัดว่าราชินีองค์นี้คือมเหสีของกษัตริย์เซี่ยน
"ภาพนี้มีอะไรผิดปกติหรือ?"
หม่าเหลียงไม่เข้าใจความหมาย เดินเข้าไปเอามือลูบภาพจิตรกรรมฝาผนัง
แต่พอมือแตะลงไป เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติ แทบจะตกใจจนมือหดกลับทันที