อู๋เสียตบหน้าผากตัวเอง สีหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ "ระวังหน่อย!"
หม่าเหลียงหยิบกระจกทองสัมฤทธิ์บนพื้นขึ้นมา วางไว้บนฝาโลงตามอารมณ์
กระจกทองสัมฤทธิ์มีขนาดพอ ๆ กับกะละมังล้างหน้า บนนั้นไม่ได้สลักลายเมฆหรือลายสัตว์ที่พบเห็นทั่วไป ทว่าเป็นลวดลายแปดทิศพิเศษ
เมื่อเห็นดังนั้น อู๋เสียก็ร้องอุทานด้วยความสงสัย รีบก้าวเข้าไปหยิบกระจกทองสัมฤทธิ์ขึ้นมา พินิจพิเคราะห์อยู่นาน
"อู๋เสีย มีอะไรผิดปกติหรือ?"
"กระจกบานนี้คงเป็นกระจกแปดทิศสะกดโลงในยุคโบราณ ผู้เชี่ยวชาญลัทธิเต๋าใช้กดอาถรรพ์ชั่วร้ายในโลงโดยเฉพาะ"
ฟังคำนี้ หม่าเหลียงก็ตึงเครียดขึ้นทันที
ในโลงถ้ำดำก่อนหน้านี้ก็มีกระดูกขาวกลายเป็นปิศาจ แล้วในโลงสำริดอาถรรพ์ซึ่งขึ้นชื่อพอ ๆ กับโลงถ้ำดำและอาจน่าสะพรึงยิ่งกว่า ภายในจะซ่อนสิ่งอัปมงคลเช่นไรไว้?
มิใช่เพียงหม่าเหลียง อู๋เสียก็ใจคอขึ้นมาถึงลำคอเช่นกัน สีหน้าเคร่งเครียดอย่างยิ่ง
ทั้งสองคนออกแรงช่วยกันค่อยๆ เปิดฝาโลงบนโลงที่สามทีละน้อย
เมื่อเปิดโลงแล้ว ทั้งคู่รีบถอยหลังไปไกลหลายก้าวในทันที รออยู่หลายวินาที จนแน่ใจว่าภายในไม่มีอะไรเคลื่อนไหว จึงกล้าเข้าไปส่องไฟฉายยังภายในโลง
เพียงแต่!
สิ่งที่ทำให้ทั้งคู่ประหลาดใจคือ ภายในโลงสำริดนี้กลับว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย
อู๋เสียและหม่าเหลียงมองหน้ากัน ต่างเห็นความงุนงงในแววตาของกันและกัน
"ทำไมถึงว่างเปล่า?"
อู๋เสียคิดไม่ตกถึงเหตุผลในเรื่องนี้ ได้แต่หันไปมองหลี่ฉางเซิงที่อยู่ไม่ไกล