"เฮ้ย! เทวดาสำแดงฤทธิ์แล้ว!"
หวังอ้วนกับอู๋เสียเพิ่งไต่จากผนังหินลงมา เงยหน้าขึ้นก็เห็นหลี่ฉางเซิงมีแสงสีทองแผ่ทั่วร่าง
ปากของทั้งสองอ้ากว้างจนค้างอยู่อย่างนั้นนานทีเดียว
ด้านหลังพวกเขา อู๋ซานเสิ่ง พานจื่อ และเสี่ยวเกอ (พี่ชาย) คนนั้น ต่างก็ตื่นตะลึงอีกครั้งเช่นกัน
โลกนี้ไม่ได้ขาดแคลนเรื่องพิสดาร ผู้มีความสามารถแปลกประหลาด อู๋ซานเสิ่งรู้ดีว่า เสี่ยวเกอข้างกายเขาคือชายชราที่มีชีวิตอยู่เกือบร้อยปี
แต่เมื่อเทียบกับสภาพที่หลี่ฉางเซิงแผ่แสงสีทองทั่วร่างแล้ว ก็ยังห่างชั้นกันชัดเจน
มองดูอยู่นาน อู๋ซานเสิ่งก็อดไม่ได้ที่จะพึมพำกับตัวเอง
"ไอ้หลี่นี่เป็นคนตระกูลหวังไปไม่ได้ ถ้าตระกูลหวังมีคนโหดแบบนี้ ก็ไม่ต้องลำบากดิ้นรนหาความเป็นอมตะอะไรแล้ว กลัวว่าจะเหาะขึ้นสวรรค์ตรงนั้นเลยด้วยซ้ำ!"
เขาอดบ่นพึมพำด้วยเสียงต่ำไม่ได้ จากนั้นก็มองเห็นแสงสีทองบนตัวหลี่ฉางเซิงที่อยู่ไกลออกไป ค่อย ๆ จางหายไป
หลังจากนั้น ไม่ว่าจะเป็นกิ่งก้านของเก้าอสรพิษพฤกษา หรือซากศพงับขนาดต่าง ๆ ก็พลันสลายหายวับไปหมด ไม่กล้าเข้าใกล้หลี่ฉางเซิงภายในรัศมีสามจ้าง
บริเวณใกล้ลำต้นของเก้าอสรพิษพฤกษา ยิ่งกลายเป็นพื้นที่โล่งกว้าง
เมื่อเห็นภาพนี้ พวกเขาก็รีบเข้าไปใกล้
"พี่หลี่ ต้นไม้นี่คืออะไรครับ"
อู๋เสียนึกหวาดหวั่นในใจอย่างอดไม่ได้ มองดูต้นไม้เก่าแก่ที่บอกไม่ถูกว่าแปลกประหลาดน่าขนลุกนี้
ในใจรู้สึกตลอดเวลาว่าต้นไม้โบราณนี้มีชีวิต และพร้อมจะทำร้ายเขาตอนไหนก็ได้