"ท่านพี่ รับข้าเป็นลูกน้องเถอะ แค่เป็นไอ้กระจอกก็ได้"
"ข้าก็ด้วย"
หลี่ฉางเซิงมองอู๋เสียกับหวังอ้วนสองตัวเกเร แล้วหยุดฝีเท้า
"ท่านพี่ ดื่มน้ำก่อน"
อู๋เสียมีสายตาเฉียบแหลม หยิบน้ำแร่ขวดหนึ่งออกจากเป้อย่างรวดเร็ว
หวังอ้วนผิดหวังอย่างมาก แอบด่าตัวเองที่ชักช้าไปก้าวหนึ่ง
แต่ทันใดนั้น หลี่ฉางเซิงกลับชกไปทางอู๋เสียหนึ่งหมัด
อู๋เสียกำลังงุนงง หมัดของหลี่ฉางเซิงก็ผ่านศีรษะเขาไปแล้ว ต่อยซากศพงับตัวขนาดกะละมังกระเด็นวูบ
ซากศพงับนั้นตกลงมาจากข้างบนทางเดินสุสาน ถ้าไม่ใช่เพราะหลี่ฉางเซิงลงมือ ป่านนี้คงหล่นใส่หัวอู๋เสียแล้ว
"เฮ้ย!"
อู๋เสียตกใจ รีบถอยหลังไปไม่กี่ก้าว
ซากศพงับบนพื้นดิ้นรนสองสามครั้ง ก็สิ้นลมอย่างสมบูรณ์
อู๋เสียยังไม่หายตกใจ "ที่นี่ก็มีซากศพงับด้วยเหรอ"
หวังอ้วนตอบ "แค่มีก็ดีแล้ว เมื่อไม่กี่วันก่อนในสุสานมีฝูงซากศพงับบุก ตัวใหญ่แบบนี้เต็มไปหมด ไอ้พวกฝรั่งนั่นก็ตายเพราะซากศพงับนี่แหละ"
"อ้วน แล้วเจ้าทำไมไม่เป็นไร"
"ก็เพราะป๋าอ้วนระวังตัวดี เห็นท่าไม่ดีก็มุดเข้าห้องข้างเล็ก ๆ เลยรอดมาได้ ข้าอยู่ในห้องข้างตั้งหลายวัน หิวจริง ๆ เลยออกมาหาทางออก ใครจะรู้ว่าออกมาก็เจอพี่ท่านเซียนเลย"
อู๋เสียเข้าใจแจ่มแจ้งทีเดียว มิน่าล่ะเจ้าเพื่อนอ้วนคนนี้ตอนเจอครั้งแรกดูเหมือนผีหิวโหย มันคงหิวจริง ๆ มาหลายวัน