หลี่ฉางเซิงเปล่งแสงสีทองทั่วร่าง แม้แต่ผมสีขาวก็ถูกส่องเป็นสีทอง
เขาเดินเข้าไปช้า ๆ ทุกย่างก้าว เสียงโหยหวนของเจียงซือตนนี้ก็ยิ่งน่าเวทนามากขึ้น
เมื่อเข้าใกล้ หลี่ฉางเซิงล้วงกระดาษยันต์เหมาซานออกมาจากอกเสื้อหลายแผ่น โบกมือครั้งหนึ่ง ยันต์ก็สะกดเจียงซือไว้ได้
จากนั้นเขาก็ปลดโลงดำที่อยู่ข้างหลัง บรรจงยัดเจียงซือใส่เข้าไป
โลงดำดูเผิน ๆ เหมือนไม่ใหญ่ แต่ที่จริงภายในกว้างใหญ่ไพศาล อย่าว่าแต่คนคนเดียว ต่อให้ยัดเมืองทั้งเมืองก็ยังเหลือที่
ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือ ใส่ได้แต่ศพลูกค้าเท่านั้น ไม่ว่าซากศพหรือสิ่งมีชีวิตอื่นใส่ไม่ได้ทั้งสิ้น
ไม่เช่นนั้นใช้เป็นมิติพกพาคงจะสบายเป็นบ้า
“ท่านพี่ นี่คือลูกค้าของท่านเหรอ”
พอเจียงซือถูกยัดเข้าไป อู๋เสียก็รีบกระวีกระวาดเข้ามาหา
ตอนนี้เขาพอจะเข้าใจแล้วว่า หลี่ฉางเซิงคือผู้เชี่ยวชาญที่ท่องไปตามสุสานโบราณต่าง ๆ รับเก็บศพสิ่งชั่วร้ายและส่งพิธีศพให้โดยเฉพาะ
ไม่ใช่อย่างที่เขาเคยคิดไว้ก่อนหน้านี้ ว่าหลี่ฉางเซิงเป็นคนในวงการเดียวกับพวกโจรขุดสุสาน
หลี่ฉางเซิงพยักหน้าเล็กน้อย มองอู๋เสียแล้วพูด
“น้ำเชื้อรสชาติเป็นไง จะห่อกลับไปดื่มระหว่างทางไหม”
“ไม่ล่ะ ข้าไม่มีวาสนา”
อู๋เสียรู้สึกแค่ท้องไส้ปั่นป่วน จึงรีบถอยห่างจากหยกเลือดไป
ไม่ต้องพูดถึงว่าโลงนี้มีค่าเป็นสิบล้าน ต่อให้เป็นแสนล้าน ตอนนี้เขาก็อยากอยู่ให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้