"เรื่องเหลวไหล?"
หลี่ฉางเซิงยิ้มจาง ๆ "ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ โลกนี้จะมีเซียนดินหรือไม่ข้าไม่รู้ แต่คนอายุยืน มีชีวิตอยู่สามสี่ร้อยปีนั้นมีไม่น้อย"
"โอ้?!"
อานิงสีหน้าไม่เปลี่ยน แต่ในใจกลับปั่นป่วนดั่งคลื่นยักษ์
ชิวเต๋อเข่าเจ้านายของนาง สิ่งที่ตามหามาทั้งชีวิตคือวิธีอายุยืน คนแบกโลงส่งวิญญาณประหลาดตรงหน้า รู้เรื่องอะไรบางอย่างแน่
อีกอย่างเขาดูไม่มีเล่ห์เหลี่ยม ไม่เหมือนอู๋ซานเสิ่งเฒ่าจิ้งจอก ถามอะไรก็ไม่ยอมบอก
อานิงข่มความใจร้อนในใจ แสร้งหัวเราะหวาน "คุณหลี่คงไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?"
"รู้กันทั้งโลกว่าข้ามีฉายาหนุ่มน้อยซื่อสัตย์ ไม่เคยล้อเล่น"
หลี่ฉางเซิงยิ้มกริ่ม แต่มือกลับลูบไล้ไปยังต้นขาของอานิงใต้กระโปรงยีนส์สั้นโดยไม่รู้ตัว
อานิงสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบปัดมือของหลี่ฉางเซิงออก
"คุณหลี่ พูดก็พูดไป อย่ามาไม้เด็ดขาด"
ขณะพูดเช่นนั้น ในใจอานิงกลับเย็นชา
คิดว่าโชคดีที่อยู่ในแผ่นดินใหญ่ ยังต้องเก็บชีวิตเจ้าไว้ใช้ แต่ถ้าเป็นที่อื่น ข้าคงแทงมีดเสียบมือหมา ๆ ของเจ้าไปนานแล้ว!
อานิงทำใจสงบ แล้วจึงถามต่อ
"คนอายุยืนที่คุณหลี่ว่าคือใครบ้าง?"
นางรออยู่ครู่หนึ่ง แต่กลับไม่มีเสียงตอบ
หันไปดู พบว่าหลี่ฉางเซิงหลับตาลง หน้าอกกระเพื่อมแผ่วเบา แถมมีเสียงกรนดังออกมาจากปาก
เห็นได้ชัดว่าแกล้งหลับ แต่แกล้งได้ห่วยมาก!
อานิงสีหน้าย่ำแย่อย่างยิ่ง นางเข้าใจว่าหลี่ฉางเซิงจงใจแสดงให้ตนเห็น
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง อานิงก็ต้องเป็นฝ่ายจับมือหลี่ฉางเซิงวางลงบนเรียวขาคู่ที่ตนภูมิใจที่สุด