"พี่ใหญ่ ไอหมอกแดงนี่..."
"มีพิษ"
หลี่ฉางเซิงตอบสั้นห้วน
ครั้งนั้นหูปาอีกับพวกต้องอาศัยหน้ากากกันแก๊สพิษและชุดยางหุ้มทั้งตัวถึงฝ่าม่านหมอกพิษมาได้
แต่หลี่ฉางเซิงไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้น
เขาล้วงมือเข้าในอกเสื้อ หยิบยันต์หลีกพิษออกมาแผ่นหนึ่ง แปะลงบนหน้าอกอู๋เสีย
"ใช้ได้แล้ว"
อู๋เสียมองยันต์บนหน้าอกตัวเอง อ้าปากค้างด้วยความตะลึง!
นี่แม่มก็ได้เหรอ?
ทว่า พอเขาหันไปก็เห็นหลี่ฉางเซิงถือยันต์ไว้ในมือ เดินสบาย ๆ เข้าไปในหมอกแดง ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
อู๋เสียลังเลครู่หนึ่ง จากนั้นลองยื่นมือเข้าไปในหมอกแดงดูบ้าง
เขาพบว่ายันต์บนหน้าอกของตนเปล่งแสงจาง ๆ ออกมาชั้นหนึ่ง หมอกแดงก็หลีกหนีตัวเขาไปเองโดยอัตโนมัติ
เอาล่ะสิ ยังจะปากแข็งอีกว่าตัวเองไม่ใช่วิชาเซียน!
อู๋เสียยิ่งมั่นใจขึ้นไปอีกว่า พี่ใหญ่ของตนต่อให้ไม่ใช่เทพเซียน ก็น่าจะเป็นผู้ฝึกเซียนสักสำนัก
ระหว่างที่อู๋เสียกำลังสนุกกับการเล่นมังกรท่องหมอกในม่านพิษหมอกแดง มองหมวกแดงหลบเลี่ยงตนเองไม่ทัน เล่นเพลินอยู่นั่นเอง
หลี่ฉางเซิงก็พูดประโยคหนึ่งดึงเขากลับสู่โลกความจริง
"เลิกเล่นได้แล้ว ต้องไปต่อแล้ว"
"อ้อ"
อู๋เสียรีบตอบรับ แล้วรีบร้อนวิ่งตามฝีเท้าหลี่ฉางเซิงไป
"พี่ใหญ่ ข้าเห็นท่านอยู่ตัวคนเดียว ไม่มีที่พักเป็นหลักแหล่งแน่นอน ไม่อย่างนั้นพอท่านจัดการธุระเสร็จ ไปหังโจวกับข้าเถอะ"
"หังโจวทิวทัศน์งาม อาหาร...ก็อร่อย"
"อีกอย่างข้ามีอารอง เป็นคนในวงการใต้ดินเหมือนกัน พี่ใหญ่ท่านแบกโลงส่งศพอยู่ในสุสานโบราณทุกวัน ถ้ามีปัญหาอะไรก็ให้อารองข้าช่วยจัดการได้ อารองข้าถึงจะไม่เก่งเท่าพี่ใหญ่ แต่เรื่องทางราชการ..."