“อวิ๋นฝู คิดอะไรอยู่?”
ระหว่างทางกลับห้องเรียนหลังกินข้าวกลางวัน หลานซีถามขึ้น “เมื่อกี้อยู่โรงอาหาร ฉันเห็นเธออารมณ์ไม่ค่อยดีเลย”
“มีเหรอ?”
อวิ๋นฝูลูบแก้มตัวเอง “ฉันกำลังคิดว่าโชคดีที่เงื่อนไขความตายจากการไม่ตอบคำถามครูไม่ได้ทำให้ถึงตาย ไม่อย่างนั้นเพิ่งวันแรก จำนวนผู้เล่นก็คงลดลงครึ่งหนึ่งแล้ว”
นอกจากเสี่ยวจื่อรุ่ยแล้ว ยังมีผู้เล่นอีกหลายคนได้รับบาดเจ็บมากน้อยต่างกันไป
“เรื่องอื่นฉันไม่สน ขอแค่ไม่ใช่เธอกับฉันก็พอ”
หลานซียักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ แต่พอนึกถึงจวงถงที่ชิงเอาเงื่อนไขความตายที่เธอค้นพบไปเอาใจเซียวเจิ้น ก็อดโมโหไม่ได้ “เธอต้องระวังจวงถงไว้ให้ดี คนแบบนี้ไม่รู้เมื่อไหร่จะลอบแทงข้างหลัง หวังว่าหลังสอบพรุ่งนี้ เราสองคนจะได้อยู่ห้องเดียวกัน จะได้อยู่ให้ห่างจากยัยนั่น”
“จริงสิ อวิ๋นฝู เธอคิดยังไงเรื่องสอบเลื่อนชั้น เราจะโกงข้อสอบจริง ๆ เหรอ?”
หลานซีรู้สึกคลับคล้ายว่ามีอะไรไม่ถูกต้อง แต่ก็อธิบายไม่ถูก จึงอยากฟังความเห็นของอวิ๋นฝู
อวิ๋นฝูส่ายหน้า “ตอนนี้ฉันยังไม่มีเบาะแส”
อย่างไรเสีย เธอก็เคยคิดเรื่องโกงข้อสอบเหมือนกัน
อวิ๋นฝูไม่กลัวการสอบ คะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยของเธอไม่ต่ำ การรับมือกับข้อสอบที่นี่จึงเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับเธอ แต่เธอรู้สึกว่าการสอบที่นี่คงไม่ใช่แค่ได้คะแนนสูงแล้วจะผ่านไปได้ ไม่แน่ว่าอาจมีอันตรายซ่อนอยู่เหมือนเงื่อนไขความตายเรื่อง ‘ห้ามไม่ตอบคำถามครู’