ดวงตาของอวิ๋นฝูกระจ่างใส ราวกับมีพลังมองทะลุจิตใจคน
เมื่อนึกถึงแผนการต่อจากนี้ เซียวเจิ้นก็เบือนหน้าหนี เขารู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี จึงยกมือแตะปลายจมูก «นี่เป็นกฎของดันเจียน ต่อให้ฉันพูดไปก็ไม่มีประโยชน์»
เงื่อนไขการผ่านดันเจียนมีสองข้อ ข้อแรกคือต้องอยู่ที่นี่ให้ครบ 10 วัน อีกข้อคือต้องทำคะแนนสอบให้อยู่ในระดับดีเยี่ยม
และหากอยากได้คะแนนดีเยี่ยม ก็ต้องเข้าเรียนในห้องเอให้ได้
อวิ๋นฝูเก็บกระดาษกับพู่กัน ก่อนลุกขึ้นยืน «ได้ ฉันจะติวไปพร้อมกับคุณ»
ห้องทำงานอธิการบดี
ก่อนเริ่มติว ยังคงต้องดื่มชาหนึ่งถ้วยเหมือนเดิม
อวิ๋นฝูได้กลิ่นไหม้ที่ปลายจมูกแรงขึ้นเรื่อย ๆ จึงก้มลงจิบชาเล็กน้อย
ส่วนเซียวเจิ้นแหงนหน้าดื่มรวดเดียวหมด จากนั้นก็ประจบอธิการบดีอย่างเสแสร้งว่าเขาชงชาได้ยอดเยี่ยม
อธิการบดีในชุดขาวยิ้ม ทว่ารอยยิ้มไปไม่ถึงดวงตา «ถ้าชอบก็ดื่มอีกสิ ฉันชอบนักเรียนขยันอย่างพวกเธอที่มาติวที่สุด»
เรื่องดื่มชานั้นดูจงใจเกินไป อวิ๋นฝูรู้สึกอยู่ตลอดว่าหากดื่มลงไปอาจเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่เมื่อไม่พบความผิดปกติในตัวเอง เธอจึงแสร้งทำเป็นใจลอย พลางลอบสังเกตเซียวเจิ้นจากหางตา
ทว่าเซียวเจิ้นกลับจดจ่อกับการเรียนอย่างเต็มที่ ตั้งใจเสียยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ
พอติวเสร็จก็ได้เวลากินมื้อกลางวันพอดี อวิ๋นฝูจึงไปหาอวี้จิ้น
อวี้จิ้นย่นจมูก ดมตัวเธอเหมือนลูกสุนัข «กลิ่นบนตัวเธอน่ารังเกียจจัง ฉันไม่ชอบ»