“พี่สาว...”
เกาเจียอี๋ร้องไห้จนเสียงแหบ เผลอยื่นมือหมายจะกอดครูเกา
แต่เธอตายไปแล้ว ไม่มีร่างกาย
มือของเธอจึงทะลุผ่านร่างครูเกาไป คว้าได้เพียงอากาศ
“...”
“พี่สาว สิ่งสำคัญตอนนี้คือรักษาแม่ให้หาย โรงเรียนชิงเหอไม่เลวเลยนะ ไม่เก็บค่าเล่าเรียน แถมยังจัดที่พักกับอาหารให้ด้วย ได้ยินว่านักเรียนที่เรียนดีจะได้ทุนไปเรียนต่อต่างประเทศก็มี ไม่แน่ว่าฉันอาจเป็นนักศึกษาคนแรกในหมู่บ้านของเราที่ได้ไปเรียนเมืองนอกก็ได้!”
นอกห้องผู้ป่วยหนักของโรงพยาบาล เด็กสาวสองคนนั่งพิงกันอยู่บนม้านั่งยาว
เกาซูเยว่ พี่สาวของเธอ ตาแดงก่ำ “เจียอี๋ พี่ไร้ความสามารถเอง ทั้งที่เธอเข้าโรงเรียนชั้นนำได้แท้ ๆ”
เกาเจียอี๋กลั้นน้ำตา ส่ายหน้ารัว “ไม่ใช่ความผิดของพี่ เป็นความผิดของฉันเอง ถ้าฉันโตเร็วกว่านี้แล้วหาเงินได้ ภาระที่บ้านก็คงเบาลง ฉันเรียนเก่ง เรียนที่ไหนก็เหมือนกัน เอาเงินที่ประหยัดได้ไปจ่ายค่ารักษาแม่ให้หมด ไม่อย่างนั้นทางโรงพยาบาลก็จะทวงอีก...”
เศษเสี้ยวความทรงจำมากมายวูบผ่านตรงหน้า
สุดท้ายแม่ก็ช่วยไว้ไม่ทัน จากพวกเธอไปในคืนหนึ่ง
ผู้อำนวยการกับหัวหน้าครูพูดปลอบเด็กสาวเรียนเก่งด้วยถ้อยคำอ่อนโยน หลอกเอาผลงานการเรียนของเธอไป แล้วกลับแทงมีดใส่หัวใจเธอ
หยดน้ำตาที่ร่วงลงมาไม่ขาดสายของเกาเจียอี๋กระแทกพื้น
ไม่รู้เพราะอะไร หยดหนึ่งกลับตกลงบนหลังมือของเกาซูเยว่
เกาซูเยว่ชะงัก ราวกับสัมผัสได้ถึงบางอย่าง จึงลุกพรวดขึ้นกวาดตามองรอบตัว ริมฝีปากสั่นระริก “เจียอี๋ เป็นเธอหรือเปล่า? เธอมาหาพี่แล้วใช่ไหม?”