ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวของผีไร้ศีรษะด้านนอก หวังถงถงกับกัวเจียวเจียวเบียดกันหดตัวอยู่ตรงมุมห้อง สั่นเทาไปทั้งร่าง
“นานขนาดนี้แล้วยังไม่กลับมา ทุกคนจะเป็นอะไรไปหรือเปล่า?”
กัวเจียวเจียวกังวลใจอย่างยิ่ง
“ไม่หรอก” หวังถงถงปลอบเธอ และปลอบตัวเองไปด้วย “พี่หลินกับพวกเขาเก่งมาก อวิ๋นฝูก็ฉลาดเป็นพิเศษ ขอแค่พวกเราเชื่อฟัง รอพวกเขากลับมา ก็จะผ่านด่านแล้วออกไปได้”
คำพูดของเธอเพิ่งสิ้นสุดลง เสียงระบบอันเย็นชาก็ดังขึ้นในหัว
【ดันเจี้ยน ‘ปราสาทกุหลาบ’ ผ่านสำเร็จ ผู้เล่นที่รอดชีวิตกำลังจะถูกส่งออก】
【นับถอยหลังสิบวินาที】
【สิบ เก้า…】
“สำเร็จแล้วเหรอ?!”
ในวินาทีนั้น เสียงระบบที่ไร้ความรู้สึกกลับฟังดูอบอุ่นเป็นพิเศษ กัวเจียวเจียวใช้มือปิดปาก น้ำตาไหลพรั่งพรูด้วยความยินดี “พวกเราออกไปได้แล้ว!”
“อืม!”
หวังถงถงพยักหน้าอย่างหนักแน่น น้ำตาคลอหน่วย “พี่หลินกับอวิ๋นฝูทำสำเร็จแล้ว”
>.<
ทันทีที่มือของอวิ๋นฝูสัมผัสศีรษะคน เสียงระบบก็ดังขึ้นในหัวของผู้เล่นที่ยังมีชีวิตทุกคน
โอลีไม่ได้โกหกเธอ นี่คือศีรษะของพ่อพวกเขาจริง ๆ
แปลว่าภารกิจในดันเจี้ยนสำเร็จแล้ว พวกเขาออกไปได้แล้ว!
อวิ๋นฝูหันไปมองตงม่าย พอดีกับที่ตงม่ายก็กำลังมองเธออยู่ ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้มให้กัน สีหน้าเผยความโล่งใจราวกับในที่สุดก็รอดพ้นจากภัยอันตราย
เวลานับถอยหลังเหลืออีกสามวินาที
อวิ๋นฝูนับตามเงียบ ๆ ในใจ
ตู้จือเถิงกับตงม่ายหายวับไปจากข้างกายเธอตามลำดับ เธอรู้ว่าพวกเขากลับไปยังโลกความจริงแล้ว
ส่วนโอลี ออเรล และร่างน่าสะพรึงของผีแม่ก็ค่อย ๆ เลือนหาย สภาพแวดล้อมรอบตัวอวิ๋นฝูค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นภายในรถโรงเรียน