สัตว์ประหลาดหันกลับมาทันควัน
หัวที่ไม่มีทั้งตาและจมูกเอียงไปด้านหนึ่ง คล้ายกำลังถามว่า “จริงหรือ?”
“ให้จริง ๆ” อวิ๋นฝูรับปาก
สัตว์ประหลาดส่งเสียงพึมพำอะไรบางอย่าง ก่อนจะเดินจากไป
อวิ๋นฝู: “?”
เธอฟังไม่รู้เรื่องสักคำ
เธอหันไปมองยวี่จิ้น “มันพูดว่าอะไร?”
“ไม่รู้สิ”
ยวี่จิ้นกัดหมั่นโถวจนแก้มตุ่ย “หัวหน้าห้องคนสวย ผมหล่อขนาดนี้ ส่วนมันก็ขี้เหร่ขนาดนั้น คุณคิดได้ยังไงว่าผมจะคุยกับมันรู้เรื่อง”
อวิ๋นฝู: “……”
โชคดีที่ตอนโลกความจริงเธอรู้จักยวี่จิ้นช้าไปหน่อย ไม่อย่างนั้นถ้าได้เห็นเขาหลงตัวเองขนาดนี้ เธอคงไม่ยอมคบด้วยแน่
ไม่นานนัก สัตว์ประหลาดก็กลับมา
ในมือมันถือมีดอยู่เล่มหนึ่ง
มันหมุนด้ามมีดมาทางอวิ๋นฝู แล้วยื่นให้
มีดหนักมาก อวิ๋นฝูเกือบรับไว้ไม่อยู่ “ต้องใช้สิ่งนี้เขียนหรือ?”
สัตว์ประหลาดยื่นนิ้วไปใต้คมมีด กรีดลงไป เลือดผุดซึมออกมา
อวิ๋นฝูเข้าใจแล้ว
มันต้องการให้ใช้เลือดเขียน
แต่จดหมายสำนึกผิดต้องเขียนหนึ่งหมื่นตัวอักษร ต้องใช้เลือดมากแค่ไหนกัน
อวิ๋นฝูหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งมาแตะเลือดของสัตว์ประหลาดลงไปเล็กน้อย กระดาษราวกับมีชีวิตขึ้นมา มันกลืนกินเลือดอย่างกระหาย ก่อนจะเหลือรอยแดงจาง ๆ ไว้บนกระดาษ
สัตว์ประหลาดคิดจะกรีดแผลให้ลึกขึ้น เพื่อให้อวิ๋นฝูเก็บเลือดได้สะดวก แต่เธอห้ามไว้ “ไม่ต้องแล้ว ฉันหาทางเองได้”
เธอรักษาสัญญา ยื่นหมูทอดให้สัตว์ประหลาด
คราวนี้มันไม่ได้รีบกิน แต่คลำหาตำแหน่งบนกระดาษ แล้วเขียนตัวอักษรบิดเบี้ยวไม่กี่ตัว ก่อนจะหันหลังเดินหายเข้าไปในความมืด