“ขอให้อวิ๋นฝูมีความสุขตลอดไป!”
จิงอวี้ยกมือป้องปากทำเป็นโทรโข่ง แล้วตะโกนเสียงดัง
“ขอแสดงความยินดีกับอวิ๋นฝูและยวี่จิ้นที่ได้แต่งงานกัน!”
เสียงตะโกนของเธอปลุกเหล่าผู้เล่นและสิ่งประหลาดที่ยังตั้งตัวไม่ติดให้ได้สติ
“ขอให้อวิ๋นฝูมีความสุข!”
เหล่าผู้เล่นที่ได้กินของเขาไปแล้วก็พูดจาอวยพรตามกันเป็นพรวน
สีหน้าของฉีมืดคล้ำราวกับก้นหม้อ “เธอหลอกฉันเหรอ?!”
“ชู่ว”
อวิ๋นฝูเหลือบมองเขาอย่างดูแคลน “เสียงดังจัง”
เธอจับมือยวี่จิ้นแล้วลุกขึ้น ชุดเจ้าสาวผ้าซาตินสีขาวขับให้รูปร่างอรชรได้สัดส่วนของอวิ๋นฝูโดดเด่น ดอกไม้ที่บานสะพรั่งอย่างงดงามยังหมองลงเมื่ออยู่ต่อหน้าความงามของเธอ
อวิ๋นฝูคล้องแขนยวี่จิ้น ก่อนเอียงศีรษะยิ้มให้ซ่งย่า “ย่าย่า มาส่งแหวนเร็ว”
“หา? อ้อ ๆ ๆ...”
น้ำตาบนใบหน้าของซ่งย่ายังเช็ดไม่แห้ง เธอดูงุนงงราวกับอยู่ในหมอก ทั้งยังมีท่าทางน่ารักซื่อ ๆ
เมื่อกี้พวกเขาไม่ได้กำลังฝังศพฝูฝูอยู่หรอกหรือ?
ทำไมฝูฝูถึงฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้ล่ะ?
แล้วที่ยวี่จิ้นฝากเธอไว้ ไม่ใช่ของฝังศพ แต่เป็นแหวนเหรอ?
“!”
สติปัญญาของซ่งย่าค่อย ๆ กลับคืนมา เธอยกมือปิดปากด้วยความตกตะลึง “ฝูฝู เธอยังไม่ตายเหรอ?!”
อวิ๋นฝูยื่นมือไปหาเธอ
“อยากมาลองจับดูไหมว่าตัวฉันอุ่นหรือเปล่า?”
“อยาก!”
ซ่งย่าเดินโซเซเข้ามาหาอวิ๋นฝูราวกับเหยียบอยู่บนปุยนุ่น ทันทีที่เธอจับมืออุ่น ๆ ของอีกฝ่าย น้ำตาก็ร่วงเผาะ “ฮือ ๆ ๆ ฝูฝู เธอทำฉันตกใจแทบตาย”
“เด็กดี ไม่ร้องนะ”