เย่จิ้งชวนอดสงสัยไม่ได้อยู่บ้าง ไม่รู้ว่าคนแซ่จางคนนั้นเป็นใคร เดาว่าอาจเป็นคนที่เคยมาดูตัวกับซูชิงเหอก่อนหน้านี้ จึงไม่ได้คิดอะไรต่อ
แม้ทั้งสองตระกูลจะหมั้นหมายกันไว้ แต่ก็เป็นเพียงคำสัญญาปากเปล่าเมื่อหลายปีก่อน ทั้งคู่ไม่เคยพบหน้ากัน อีกฝ่ายอยากมาดูตัวอีกครั้งเพื่อหาคนที่เหมาะสมกว่า ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้
ถ้าเขาไม่ได้ไม่ใส่ใจเรื่องแต่งงาน รู้สึกว่าเป็นเรื่องไม่สำคัญ บางทีเขาเองก็อาจจะลองไปดูตัวบ้างแล้ว
“พวกเราไปรอใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงปากหมู่บ้านกันเถอะ อีกเดี๋ยวรถก็กลับมารับแล้ว!” หลังจากบอกลาหัวหน้าทีมผลิต เย่จิ้งชวนก็ประคองซูชิงเหอไปนั่งบนก้อนหินใต้ต้นไม้ แล้วยื่นกระติกน้ำที่พกติดตัวมาให้
ซูชิงเหอโบกมือปฏิเสธ เมื่อคืนเธอกลัวว่าหมาป่าจะได้กลิ่น จึงอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวมาตลอด ดื่มนมแก้วใหญ่ไปแก้วหนึ่งถึงค่อยออกมา ตอนนี้ไม่หิวไม่กระหาย แถมยังรู้สึกแน่นท้องอยู่บ้าง
“กระติกล้างสะอาดแล้วนะ ฉันไม่ได้ดื่ม!” เย่จิ้งชวนกลัวว่าอีกฝ่ายจะรังเกียจ จึงอธิบายเพิ่มอีกประโยค เมื่อเห็นว่าเธอไม่ดื่มจริง ๆ ถึงได้เก็บกระติกกลับไป
“อีกเดี๋ยวพอเข้าเมือง ฉันจะไปจองห้องให้ เธอพักผ่อนให้เต็มที่นะ!”
เห็นสาวน้อยดูไม่มีเรี่ยวแรง สีหน้าเย่จิ้งชวนก็อ่อนลง เขาอ้าปาก ตั้งใจจะบอกเรื่องคนกลุ่มนั้นเมื่อครู่ว่าจะช่วยจับตาดูให้ แต่พอเห็นสาวน้อยก้มหน้าลง ไม่มีอารมณ์จะพูดคุย เขาก็ปิดปากลงอีกครั้ง
ที่จริงเย่จิ้งชวนไม่ได้คิดอะไรกับความสัมพันธ์นี้มากนัก แม้ซูชิงเหอจะสวย แต่เขาเคยเห็นผู้หญิงสวยมามาก จึงไม่ได้คิดเป็นอื่น