“เก่งจริง ๆ ด้วย ฝีมือเหนือกว่าจางฟุ่ยกุ้ยตั้งเยอะ!” ซูชิงเหอกดความรู้สึกซับซ้อนในใจไว้ แล้วพิงขอบเตียงหลับตาพักผ่อน
รออยู่ราวยี่สิบนาที เย่จิ้งชวนก็หิ้วปาท่องโก๋กับน้ำเต้าหู้เข้ามา วางอาหารลงบนโต๊ะ
คงกลัวว่าเธอจะหิว อีกฝ่ายเลยรีบวิ่งไปซื้อมา เช้าที่อากาศยังเย็นสบาย เสื้อผ้ากลับชุ่มเหงื่อไปหมด
“หิวแล้วสินะ?” เย่จิ้งชวนไปล้างหน้ามา ก่อนจะนั่งลงข้างเธอ แล้วยื่นน้ำเต้าหู้แก้วใหญ่มาให้ซูชิงเหอ “ผมใส่น้ำตาลให้แล้ว อร่อยขึ้นหน่อย!”
จากนั้นเขาก็หยิบแปรงสีฟันใหม่ แก้วเคลือบ แล้วก็ผ้าเช็ดตัวออกมาจากถุงที่พกติดตัวมา “ห้างสรรพสินค้ายังไม่เปิด ผมไปขอแลกมาจากคนอื่น หน้าตาอาจไม่ค่อยสวย ใช้ไปก่อนนะ!”
ซูชิงเหอพยักหน้า แล้วเดินไปล้างหน้าแปรงฟันอย่างว่าง่าย ในใจรู้สึกหลากหลายปะปนกันไปหมด
นอกจากพ่อแม่แล้ว ไม่เคยมีใครใส่ใจเธอละเอียดขนาดนี้มาก่อน ผู้ชายคนนี้ช่างเอาใจเก่งจริง ๆ! เธอต้องคอยเตือนตัวเองไว้หลาย ๆ รอบ ไม่อย่างนั้นคงป้องกันใจตัวเองไม่ไหวแน่!
อีกฝ่ายแสดงความกระตือรือร้นขนาดนี้ เธอเองก็ควร ‘แสดง’ ให้เต็มที่บ้างหรือเปล่า!
ปาท่องโก๋สมัยนี้ตัวใหญ่มาก กินไปชิ้นเดียวก็เกือบอิ่มแล้ว เมื่อคืนเธอกินของเข้าไป ท้องยังแน่นอยู่หน่อย ๆ เลยหักกินแค่ครึ่งชิ้น แล้วมองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
เย่จิ้งชวนเห็นว่าเธอกินต่อไม่ไหวจริง ๆ ถึงหยิบส่วนที่เหลือไปกินจนหมดในไม่กี่คำ แล้วกำชับว่า
“คุณพักก่อนนะ เที่ยงผมจะเอาอาหารมาให้!”
เห็นซูชิงเหอหาว เย่จิ้งชวนก็รีบลุกขึ้นเก็บโต๊ะ แล้วล้างกล่องข้าวจนสะอาดก่อนถือไว้ในมือ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วอธิบายว่า “ผมจะออกไปหาหงเหยียน คุณพักผ่อนดี ๆ นะ ผมจะรีบกลับมา!”