“เฮ้อ! ใช่สิ คู่หมั้นที่ยังไม่เคยเห็นหน้าเลย ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงบ้าง” ซูชิงเหอพูดตามน้ำไปหนึ่งประโยค
“พี่หญิง ชะตาชีวิตพี่ช่างน่าสงสารจริง ๆ!” หลินมุกดูเหมือนจะเห็นใจเป็นอย่างมาก ก่อนจะตบต้นขาฉาดแล้วพูดว่า “พี่หญิงรู้ใช่ไหมว่าฉันก็มีคู่หมั้นที่หมั้นหมายกันไว้ตั้งแต่เด็กเหมือนกัน”
ซูชิงเหอไม่รู้ว่าหลินมุกคิดจะทำอะไร แต่ก็ยังพูดตามน้ำว่า “ได้ยินมาแล้ว เป็นคนอยู่ชนบท ทำไร่ทำนาใช่ไหม”
“ใช่ อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือ! ได้ยินว่าหน้าหนาวหนาวจนแข็งตายได้เลย!” น้ำเสียงของหลินมุกมีแววรังเกียจอยู่เล็กน้อย ก่อนจะเผยรอยยิ้มสดใส “แต่ถึงเขาจะเป็นคนชนบท รูปร่างหน้าตาก็ดูสุภาพเรียบร้อย น่าจะเป็นแบบที่พี่หญิงชอบนะ!”
พูดจบ หลินมุกก็มองซูชิงเหอราวกับไร้เดียงสาแล้วว่า “พี่หญิง เอาแบบนี้ไหม ในเมื่อเราสองคนต่างก็ไม่อยากแต่ง งั้นก็แลกเปลี่ยนคู่แต่งงานกันเถอะ! ฉันหนังหนาเนื้อมาก ไม่กลัวโดนตี แลกกับพี่หญิงพอดีเลย!”
“การแลกเปลี่ยนคู่แต่งงาน?”
ซูชิงเหอรู้สึกสงสัยอยู่ในใจ ครอบครัวของจางฟุ่ยกุ้ยแบบนั้น นอกจากคอยดูดเลือดคนอื่นแล้ว ยังเป็นพวกไร้ประโยชน์สุด ๆ หลินมุกกลับถูกใจครอบครัวแบบนั้นงั้นหรือ? แถมยังอยากแลกคู่แต่งงานกับเธออีก?
เธอจำได้ว่าชาติก่อนครอบครัวที่หลินมุกแต่งเข้าไปก็ดูเหมือนจะไม่เลว ฝ่ายชายมีคนในใจอยู่แล้วและไม่ชอบหลินมุก จึงยินดีจะยกเลิกการหมั้น แต่พอหลินมุกได้เจออีกฝ่ายกลับตกหลุมรัก ถึงอย่างนั้นก็ยังยืนกรานว่าจะแต่งเข้าไปให้ได้
หลังจากนั้นได้ยินว่าชีวิตคู่ไม่ได้ดีนัก แต่ก็ไม่ได้แย่ อย่างน้อยก็ไม่เหมือนจางฟุ่ยกุ้ยที่เลี้ยงผู้หญิงไว้นอกบ้าน แถมยังวางแผนฮุบทรัพย์สินของคนอื่นจนหมด