หลู่ซือเหนียนหยุดฝีเท้าลง ท่าเสวี่ยพุ่งออกไปแล้ว
หลินหว่านหัวใจกระตุกวูบ เอาหูแนบหน้าต่าง ตั้งใจฟังความเคลื่อนไหวข้างนอก
“เจ้าหมูป่าบาปกรรม ปีไหนๆ ก่อนเก็บเกี่ยวก็ต้องมาทำลายพืชผล”
“หมูป่ามากขนาดนี้ ไม่ให้พวกเรามีชีวิตรอดเลย!”
“ทุกคนรวมตัวกัน ต้องรักษาพืชผลไว้ให้ได้!”
เสียงหัวหน้ากองการผลิตมีพลังทำให้คนสงบลง ความตื่นตระหนกของทุกคนถูกกดลงทันที
“สู้!”
“สู้!”
……
แรงงานทั้งหมดในหมู่บ้านออกไปล่าหมูป่า คนแก่ ผู้หญิง และเด็กต่างปิดประตูแน่น หลบซ่อนอยู่ในบ้านไม่กล้าออกไป
หลินหว่านอยากรู้สถานการณ์ข้างนอกมาก แต่เธอมองไม่เห็น ท่าเสวี่ยก็ไม่อยู่ การออกไปมีแต่จะเพิ่มปัญหา
ความสำนึกตรงนี้เธอยังมี จึงได้แต่อดทนรอ
“ปัง! ปัง! ปัง!”
เสียงปืนที่ถี่กระชั้นตามด้วยเสียงหมูป่าร้อง เสียงชาวบ้านกรีดร้อง……
ทุกเสียงทุบลงบนหัวใจของเธออย่างหนัก แต่เธอกลับทำอะไรไม่ได้
แม้เพิ่งมาที่กองการผลิตเซี่ยงหยางได้ไม่กี่วัน แต่หลินหว่านก็หวังจากใจจริงว่าไม่มีใครบาดเจ็บ และยิ่งไม่หวังให้ใครต้องอดตายในฤดูหนาวอันยาวนาน
“ติ้ง ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของร่างที่ได้รับแต้มบุญห้าสิบแต้ม”
“ติ้ง ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของร่างที่ได้รับแต้มบุญห้าสิบแต้ม ยอดแต้มบุญถึงหนึ่งร้อยแล้ว สามารถแลกโอกาสสุ่มได้หนึ่งครั้ง ต้องการสุ่มหรือไม่?”
“ท่าเสวี่ยยอดเยี่ยม!” หลินหว่านจิตใจเบิกบาน ยกกำปั้นเล็กๆ ขึ้นมาอย่างแรง “สุ่ม สุ่มเลย!”
“ติ้ง ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของร่างที่ได้รับกรีนการ์ด ไอเทมเครื่องใช้ชีวิต หม้อเหล็กหนึ่งใบ ต้องการใช้หรือไม่?”