“หว่านหว่าน? ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่? เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงเธอแค่ไหน?”
โจวจื้อกังเห็นหลินหว่านนั่งอยู่บนเกวียนวัวก็แปลกใจมาก พุ่งเข้าไปจะจับมือเธอ
หลู่ซือเหนียนหน้านิ่วคิ้วมุ่นก้าวขวางอยู่ตรงหน้าเขา “ถอยไป”
“นี่เธอเป็นใคร? ผมกับหว่านหว่านคุยกัน เธอจะมายุ่งอะไร?” โจวจื้อกังสีหน้าแย่มาก พยายามผลักหลู่ซือเหนียนแต่ผลักไม่ออก
“เขาเป็นสามีของฉัน” หลินหว่านได้ยินเสียงโจวจื้อกังก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที
“ฮ่าๆๆ หว่านหว่าน พูดโกหกแบบนี้เดี๋ยวก็แตกเอง จะสนุกไปไหน? เธอคงจะมาบุกเบิกชนบทเหมือนกันใช่ไหม? วางใจได้ ต่อไปเราก็เป็นเยาวชนปัญญาชนเหมือนกัน ฉันจะดูแลเธอเอง”
หลินหว่านไม่สนใจเขา ดึงชายเสื้อหลู่ซือเหนียน “กลับกันเถอะ เขาฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง”
“อืม”
หลู่ซือเหนียนมองโจวจื้อกังอย่างเย็นชา แล้วนั่งลงข้างหลินหว่าน แต่ในใจกลับรู้สึกเจ็บปวดไม่หาย
ผู้ชายคนนี้เป็นใคร? รู้จักกับภรรยาตัวเองได้ยังไง? เขาเป็นอะไรกับภรรยา?
หลู่ซือเหนียนกัดฟันแน่น ถึงไม่ระเบิดคำถามพวกนั้นออกมาหมด
“หลินหว่าน สายตาของเธอห่วยแตกจริงๆ เลือกไปเลือกมากลับได้คนง่อยมา” หลี่ซิ่วซิ่วยืนกอดอกดูอยู่ข้างๆ สายตาเต็มไปด้วยความดูถูก “อ้อ ฉันลืมไป เธอเป็นคนตาบอด มองไม่เห็นนี่นา แต่ว่านะ พวกเธอคนนึงตาบอด คนนึงง่อย กลับเข้าคู่กันได้ดีจริงๆ ฮ่าๆๆ...”
น้ำเสียงหลินหว่านเย็นเยียบขึ้นมาทันที “หลี่ซิ่วซิ่ว สามีฉันเป็นวีรบุรุษนักรบ ขาของเขาได้รับบาดเจ็บเพื่อปกป้องบ้านเมือง เธอกล้าดูถูกเขา อยากตายหรือไง?”
หลี่ซิ่วซิ่วสะดุ้งเฮือก ดูถูกวีรบุรุษนักรบน่ะหรือ การันตีได้ว่าต้องถูกพาไปประจานแน่ๆ