ผู้หญิงคนนั้นเพิ่งก้าวเข้ามาในห้องผู้ป่วย หลี่ซิ่วซิ่วก็ร้องเสียงแหลมออกมาทันที "เหมียวชุยหลาน! แกยังจะมาทำอะไรอีก?"
"ฉันถามพยาบาลแล้ว ไอ้ลูกเวรในท้องแกยังรอดอยู่"
"เรื่องมันอะไรกับแกด้วย?" หลี่ซิ่วซิ่วตะโกนกู่ร้องเสียงดังกลบเกลื่อนความกลัว
"นี่มันลูกของผู้ชายฉัน แล้วแกว่ามันเกี่ยวกับฉันไหมล่ะ?"
หลี่ซิ่วซิ่วยกมือกอดท้องแล้วหดตัวถอยหลัง กลัวว่านางจะลงมืออีกครั้ง
แต่ปากยังแข็ง "แล้วยังไง? ถ้าแกกล้าทำอะไรเด็กคนนี้ พี่เสือไม่ปล่อยแกไว้แน่"
เหมียวชุยหลานเดินไปนั่งลงที่ขอบเตียง "เพราะงั้นฉันถึงได้มานั่งคุยกับแกไงล่ะ"
"คุย... คุยเรื่องอะไร?"
"คลอดลูกออกมา ฉันให้เงินแกสองร้อยหยวน ส่วนเรื่องหลี่หู่ ต่อไปแกอย่าไปยุ่งกับเขาอีก"
หลี่ซิ่วซิ่วนัยน์ตาหมุนไปมาอย่างคิดคำนวณ ตอนนี้เธอผิด ไม่มีเหตุผลจะยืนหยัด ถ้าหากทำให้เหมียวชุยหลานโมโหอีกครั้ง เรื่องมันคงไม่จบแค่การถูกตี
ถ้าเธอไปแจ้งความ ตัวเองก็ไม่เพียงแต่จะรักษาลูกไว้ไม่ได้ แต่ยังต้องถูกส่งไปใช้แรงงานอีก
รอให้ลูกคลอดออกมาก่อน ถ้าเป็นผู้ชายเมื่อไหร่ เธอก็จะได้อาศัยลูกขึ้นมามีหน้ามีตา
ถึงตอนนั้น ให้พี่เสือหย่ากับยัยแม่เสือตัวนี้ แล้วตัวเองแต่งเข้าไป
ต่อไปก็ได้แต่กินของดีๆ ใช้อะไรหรูๆ ไม่ใช่หรือ?
ยิ่งคิดก็ยิ่งเห็นด้วย
"ได้ ฉันตกลง" หลี่ซิ่วซิ่วแต่งรอยยิ้มให้ดูพอเหมาะพอเจาะ "แต่ว่าฉันอยู่โรงพยาบาลเพื่อเลี้ยงลูกในท้อง ต้องใช้เงิน ตัวฉันก็อ่อนแอ ต้องกินของมีประโยชน์บำรุงร่างกายหน่อย"
"ไม่ปัญหา ค่ารักษาพยาบาล ค่าอาหารบำรุง ฉันออกให้หมด แกแค่วางใจคลอดลูกออกมาก็พอ" เหมียวชุยหลานตกลงอย่างง่ายดาย