“ขอบคุณพี่เอ้อโกว!”
โจวจื้อกัง โค้งหลังก้มหัวส่งเขาไปไกลๆ ความสิ้นหวังในใจกลับจุดประกายความหวังขึ้นมาอีกครั้ง
“จนกรอบแบบนี้ ยังจะไปคิดถึงเมียชาวบ้านอีก เห็นทีจะเลวร้ายกว่าข้าอีก” ซ่งเอ้อโกว หันไปถุยน้ำลายทันที มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ “แต่ ข้าชอบ”
เมืองซินหลิน แม้จะไม่ใหญ่ แต่ชีวิตของ หลินหว่าน เรียบง่ายเป็นกิจวัตร นอกจากไปทำงานกลับบ้าน แทบไม่ออกไปไหน
ซ่งเอ้อโกว ระดมทุกคนที่รู้จัก ใช้เวลาถึงหนึ่งสัปดาห์ กว่าจะตามหาที่ทำงานของนางเจอ
พอรู้ก็รีบไปหา โจวจื้อกัง เก็บเงินงวดสุดท้ายทันที
“คนข้าหาให้แล้ว ที่เหลืออีกสี่หยวนล่ะ”
“หาเจอจริงเหรอ? นางอยู่ไหน? รีบพาข้าไปสิ”
รอมาหลายวัน โจวจื้อกัง เริ่มหมดหวัง เสียดายเงินหนึ่งหยวนที่จ่ายไป
“ไอ้หนูเอ๊ย อย่าบอกนะว่าอยากได้ของฟรีๆ แล้วไม่ยอมจ่าย” ซ่งเอ้อโกว ขมวดคิ้วแปดหลั่น สีหน้าโหดเหี้ยม “คนข้าหาให้แล้ว ถ้ากล้าไม่จ่าย ข้าจะหักขาแก”
“พี่เอ้อโกว ฟังข้าก่อน ขอแค่ได้เจอ หลินหว่าน ข้าก็จะมีเงินแล้ว ตอนนั้น ข้าจะเพิ่มให้อีกสองหยวน”
ซ่งเอ้อโกว ค่อยๆ หรี่ตาลง “นางจะมีเหตุผลอะไรให้เงินแก?”
“นางเป็นคู่หมั้นของข้า เพราะโกรธข้า ถึงได้ไปแต่งงานกับ หลู่ซือเหนียน คนง่อยนั่น ตอนนี้นางต้องเสียใจจนไส้หมดแน่ๆ แค่ข้าไปง้อ นางต้องกลับมาหาข้าแน่นอน”
ซ่งเอ้อโกว พ่นลมหายใจเย็นชา ในเมื่อบีบเงินจาก โจวจื้อกัง ไม่ได้ ก็ไปเอากับ หลินหว่าน เช่นเดียวกัน
วันนั้นเอง เขาพา โจวจื้อกัง ไปที่ตัวเมือง ไปซุ่มรอแถวๆ ร้านขายยาของรัฐ เพื่อรอ หลินหว่าน เลิกงาน
ไม่บังเอิญก็ไม่รู้ ดวงตา หลินหว่าน รักษาจนหายดีแล้ว ไม่สามารถอยู่ที่บ้าน ซุนปั๋วเหวิน ไปตลอด จึงเอ่ยปากขอกลับ