โจวจื้อกังจ้องหลี่ซิ่วซิ่วด้วยความโกรธแค้น อยากจะฉีกเธอเป็นชิ้น ๆ "อีแพศยา เธอเก่งจริง ๆ นะ"
หลี่ซิ่วซิ่วไม่กลัวเขาแม้แต่น้อย เอามือเท้าเอว "ตอนนี้ฉันท้องแล้ว ทำไร่ไถนาไม่ได้ เธอไปเอางานของเธอมาให้ฉันสิ"
"หึ ในกองการผลิต ผู้หญิงคนไหนไม่ท้องแก่แล้วยังต้องลงไร่กัน จะคลอดแล้วถึงจะได้พัก เธอเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา ๆ ยังจะอ้างว่าตัวสูงค่าอะไรนักหนา หรือว่าเป็นคุณหนูใหญ่เจ้าสัวกันแน่?"
"โจวจื้อกัง เธอกล้าพูดกับฉันแบบนี้เหรอ?" หลี่ซิ่วซิ่วโกรธแทบจะกระโดดขึ้นไปข่วนเขา
"จะทะเลาะกัน ก็ไปทะเลาะที่อื่น อย่ามารบกวนพวกเราทำงาน"
หัวหน้าหวังทนมานานแล้ว ที่แท้ก็ถูกพวกเขาส่งเสียงดังจนปวดหัวขึ้นมาจริง ๆ
โจวจื้อกังส่งเสียงฮึดหนึ่งครั้ง แล้วหมุนตัวเดินจากไป
แต่หลี่ซิ่วซิ่วยังไม่ยอมแพ้ หันกลับมามองหลินหว่านอีกครั้ง "ฉันจะให้โอกาสเธอครั้งสุดท้าย..."
"หุบปากไปเลยเธอ!" หลินหว่านขัดขึ้นตรง ๆ "เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ให้โอกาสฉันเหรอ? ยังไม่คู่ควรด้วยซ้ำ!"
"เธอ... หลินหว่าน กล้าไม่แคร์ฉันเหรอ เดี๋ยวฉันโทรหาแม่เธอเดี๋ยวนี้เลย ดูสิว่าแม่เธอจะจัดการเธอยังไง"
"โอ้ ลืมบอกไป เธอรู้ไหมว่าฉันไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของหมาเยว่เอ๋อ พ่อแม่แท้ ๆ ของฉันตามหาฉันพบแล้ว ตั้งแต่นี้ไป ฉันไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับครอบครัวพวกเธออีกต่อไป"
หลี่ซิ่วซิ่วตะลึงไปชั่วขณะ "ยังไง ๆ ครอบครัวฉันก็เลี้ยงเธอมาใหญ่อย่างนี้ เธอจะอกตัญญูไม่ได้นะ"
"เธอกล้าพูดได้ลงคอจริง ๆ ครอบครัวเธอใช้เงินสงเคราะห์ของคุณพ่อฉัน อยู่บ้านของคุณพ่อฉัน แล้วยังกล้าทำร้ายลูกสาวของเขา ใครกันแน่ที่อกตัญญู เอ่อ?"