"ถ้าแกมองข้าไม่เข้าตาขนาดนี้ ก็ดี เราเลิกกันตั้งแต่วันนี้เลย" หลี่ซิ่วซิ่วจ้องเขาด้วยดวงตาสีแดงก่ำ
"เลิก? ฝันไปเถอะ" โจวจื้อกังกลับหัวเราะ "อยากแต่งก็แต่ง อยากเลิกก็เลิก แกคิดว่าข้าเป็นอะไรกัน?"
"โจวจื้อกัง ถ้าแกยอมเลิกกับข้า ข้าจะให้เงินแก"
"เงินมีประโยชน์อะไร? ในนี้ต่อให้ข้าวสักเม็ดก็ซื้อไม่ได้" โจวจื้อกังเดินเข้าไปหาเธอทีละก้าว "อีกอย่าง ตั้งแต่เดือนนี้ไป ข้าไม่เอาเงินแล้ว แกเอาสิบห้าหยวนไปแลกเป็นข้าวสารทั้งหมด"
"ให้ข้าไปแลกข้าวที่ไหนล่ะ?"
"แล้วช่วงนี้แกกินอะไรล่ะ?"
"ข้า..." หลี่ซิ่วซิ่วไม่กล้าพูดความจริงเลย รีบหยิบเอกสารหย่าที่เขียนเตรียมไว้ล่วงหน้าออกจากกระเป๋าส่งให้เขา "ข้าไม่รู้จะพูดอะไรกับแกแล้ว เซ็นเถอะ หย่า"
โจวจื้อกังรับไป ไม่แม้แต่จะดู แล้วฉีกทิ้งทันที
"หลี่ซิ่วซิ่ว ข้าให้หน้ามากไปหรือไง?" พูดจบก็พุ่งเข้าไปจับผมเธอแล้วลากกลับบ้าน
หลี่ซิ่วซิ่วพยายามดิ้นรนสุดชีวิต ตะโกนขอความช่วยเหลือ
ชาวบ้านแถวนั้นมีคนโผล่หัวออกมาดูบ้าง แต่เห็นว่าเป็นสามีภรรยาคู่นี้ ก็หมดความสนใจ ปิดประตูใหญ่ทำเป็นไม่เห็น
หลี่ซิ่วซิ่วประเมินความแตกต่างของกำลังระหว่างชายหญิงต่ำเกินไป
ต่อหน้าโจวจื้อกัง เธอเหมือนลูกไก่ที่รอถูกเชือด ไม่มีแรงต่อต้านใดๆ เลย
กลับมาถึงบ้าน โจวจื้อกังก็กดเธอลงบนเตียงที่เย็นเฉียบ แล้วฉีกเสื้อผ้าเธอออก
พอเห็นรอยฟกช้ำดำเขียวเต็มตัวเธอ โจวจื้อกังก็หัวเราะลั่น