คุณตากู้และคุณยายกู้ได้ยินเสียงจึงเดินตามมาดู ครั้นเห็นว่าหลานหยานฟื้นขึ้นมาแล้ว แต่สีหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ ในแววตาทั้งคู่ก็อดรู้สึกเวทนาไม่ได้
“กู้หมิงหยวนไปไหน? เขาทิ้งเธอไว้ที่นี่คนเดียวอย่างงั้นเหรอ?” คุณยายกู้ไม่ค่อยเรียกชื่อลูกชายตัวเองเต็มยศนัก ดูท่าคราวนี้คงโกรธมากจริง ๆ
“คุณแม่คะ ผมให้เขาไปเอง ผม...อยากคุยกับหนูน้อยสองคนตามลำพัง”
“ก็ปกป้องเขาต่อไปเถอะ” คุณยายกู้หันหน้าหนี สายตาดุดันปนผิดหวัง
หลานหยานฝืนนั่งขึ้นมา “คุณแม่คะ ผมอยากรู้ว่าเรื่องหนังสือให้อภัยเป็นยังไง? หาเจอหนูน้อยแล้ว ทำไมไม่มีใครบอกผมเลย?”
หลินหว่านเห็นว่าเธอดูไม่เหมือนแสร้งทำ ก็เผลอยกคิ้วขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
คุณยายกู้ถอนหายใจ แล้วเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ฟังอย่างละเอียด
น้ำตาของหลานหยานไหลออกมาราวกับเขื่อนแตก ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
“ลูกสาวแม่ที่น่าสงสาร ทั้งหมดเป็นความผิดของแม่เอง แม่ควรจะหาเธอให้เจอให้เร็วกว่านี้”
หลินหว่านรู้สึกจุกในใจไม่น้อย “หนูก็ไม่ได้โทษแม่สักหน่อย ไม่ต้องรู้สึกผิดขนาดนั้นก็ได้”
“หนูน้อย เธอให้อภัยแม่จริง ๆ เหรอ? ตายแล้ว ลูกสาวแม่ช่างใจดีเหลือเกิน”
หลินหว่าน “...”
นางคิดจะยืนยันจุดยืนของตัวเองอีกครั้ง แต่พอเห็นท่าทางของหลานหยานที่เหมือนจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ ก็พูดไม่ออกขึ้นมาซะงั้น
“เอ่อ...ยานี้เธอเอาไว้กินเผื่อฉุกเฉินนะ”
“ขอบใจหนูน้อย แม่รู้อยู่แล้ว ว่าสายใยแม่ลูกมันเชื่อมกันจริง ๆ เธอยังเป็นห่วงแม่อยู่”