กู้ซิงฉือลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เดินเข้ามา สายตาเต็มไปด้วยการประเมิน "เธอเข้าใจวิชาแพทย์ด้วยหรือ?"
"ฉันเป็นศิษย์ของท่านซุนปั๋วเหวิน" หลินหว่านมองเขาอย่างสงบ รู้สึกได้ว่าสายตาของเขาดูมีพิษมีภัยแปลกๆ
ในใจก็ฉงนอยู่บ้าง ตัวเองคงไม่เคยไปมีเรื่องกับเทพองค์ใหญ่ตนนี้สักหน่อย?
"เธอคือศิษย์ปิดประตูที่ท่านซุนรับไว้คนนั้นน่ะหรือ?"
กู้ซิงฉือหรี่ตาลงเล็กน้อย ไม่คิดเลยว่าน้องสาวที่เขาไม่เคยเห็นค่างวดคนนี้ จะมีอาจารย์ที่โด่งดังขนาดนี้
แต่แล้วไงเล่า? ซุนปั๋วเหวินเองยังต้องย้ายครอบครัวมาหลบภัยในที่กันดารแบบนี้เลย ไหนเลยจะเหลียวแลนาง?
ก็แค่คนแก่อายุมากแล้ว รับลูกศิษย์ตัวน้อยมาไว้เล่นแก้เบื่อ ก็เท่านั้น จะสอนอะไรจริงจังให้ได้หรือไง?
กู้ซิงฉือไม่เชื่อหรอก
"ถ้าไม่มีอะไรร้ายแรง ฉันไปก่อนนะ"
คนคนนี้ไม่พอใจตัวเองชัดๆ หลินหว่านไม่มีนิสัยเอาหน้าไปแนบตูดคนอื่น เธอเอ่ยลาตรงๆ
"เดี๋ยวก่อน" กู้ซิงฉือเรียกเธอไว้ แล้วหยิบธนบัตรยี่สิบบาทจากกระเป๋าส่งให้ "ถือว่าเป็นค่าตอบแทนที่ช่วยชีวิตท่านโหวเอาไว้"
หลินหว่านไม่รับ "คุณเป็นคนในครอบครัวของท่านผู้นั้นหรือ?"
"ไม่ใช่"
"งั้นคุณก็ไม่จำเป็นต้องขอบคุณฉัน"
"ยี่สิบบาทไม่ใช่น้อยๆ นะ" แววตากู้ซิงฉือฉายแววไม่พอใจ "เธอทำไร่อยู่ในชนบท ต่อให้ปลูกข้าวทั้งปี ก็คงไม่เห็นเงินจำนวนขนาดนี้"
หลินหว่านมองเห็นความเหยียดหยามในสายตาเขาอย่างชัดเจน ไม่อยากสนใจคนที่คิดว่าตัวเองเก่งกาจแบบนี้ เธอไม่พูดอะไรอีก หันหลังเดินจากไปทันที
กู้ซิงฉือตะลึงไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าเธอจะปฏิเสธจริงๆ และยังปฏิเสธได้อย่างเด็ดขาดขนาดนั้น