อากาศไม่หนาวแล้ว หลินหว่านจึงไปเรียนรู้วิชาแพทย์กับซุนปั๋วเหวินที่ร้านขายยาของรัฐทุกวัน
ระหว่างพูดคุยกัน ก็พูดถึงเรื่องของคุณท่านโหว
“เด็กคนนี้ ชีวิตเธอช่างดีจริง ๆ” ซุนปั๋วเหวินพูดอย่างตื่นเต้น “ท่านโหวไม่ใช่คนธรรมดา ศิษย์ของท่านกระจายอยู่ทั่วทุกสารทิศ อิทธิพลของท่านไม่ใช่ใครจะเทียบได้”
“มิน่าล่ะท่านบอกฉันว่า มีเรื่องลำบากให้ไปหาท่าน ที่แท้ก็เก่งขนาดนี้นี่เอง”
“เก่งจริง ๆ นั่นแหละ” สายตาซุนปั๋วเหวินทอประกายวูบหนึ่ง “แต่เธอต้องจำไว้ บุญคุณยิ่งใช้ยิ่งหมด ถ้าไม่ถึงคราวจำเป็นจริง ๆ อย่าไปแตะต้องบุญคุณนี้”
“ขอบคุณท่านอาจารย์ที่เตือน ฉันจำไว้แล้ว”
ถึงแม้ซุนปั๋วเหวินตอนนี้จะเป็นผู้อำนวยการร้านขายยาของรัฐ แต่เพื่อนเก่า ๆ บางคนที่มีอาการเจ็บป่วยก็ยังชอบมาหาเขาเพื่อรักษา
ก่อนหน้านี้ หลินหว่านไม่รู้เรื่องเหล่านี้เลย
ตั้งแต่เธอใช้เข็มเงินช่วยชีวิตท่านโหวไว้กลางถนน ซุนปั๋วเหวินก็พาเธอไปด้วยทุกครั้งที่ออกตรวจ
ถึงแม้จะเป็นเพียงผู้ช่วยอยู่ข้าง ๆ แต่ก็ได้เรียนรู้ประสบการณ์ทางคลินิกจริง ๆ มากมาย
เจออาการป่วยพิเศษ ซุนปั๋วเหวินยังอดทนอธิบายให้เธอฟังอย่างละเอียด
หลินหว่านรู้สึกอบอุ่นใจเหลือเกิน การได้อาจารย์ที่น่าเคารพและถ่ายทอดวิชาให้เธออย่างไม่หวงความรู้ ถือเป็นบุญวาสนาของเธอจริง ๆ
ดังนั้น หลินหว่านจึงขยันเป็นพิเศษ ไม่ยอมทำให้อาจารย์ต้องเสียหน้า
วันนี้หลังจากเลิกงาน ท่านโหวส่งคนมาชวนอาจารย์และลูกศิษย์ไปทานข้าวที่บ้าน
ตอนที่พวกเขาไปถึง ก็บังเอิญเจอกู้ซิงฉือเดินทางมาพอดี มือถือของขวัญมาด้วย
“ท่านโหว ร่างกายท่านไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม?”
“ข้าสบายดีมาก ต้องขอบคุณหว่านหว่าน เข็มไม่กี่เข็มที่หล่อนแทงนั้น อย่างน้อยก็ต่อชีวิตให้ข้าไปอีกสิบปี”