ยังไม่ทันถึงวันหลังเลย ตอนเย็นวันนั้นเอง หลินหว่านก็เจอหัวหน้าม้าเข้า
“คุณหมอหลินเลิกงานแล้วเหรอ? ขอเลี้ยงข้าวหน่อยสิ?”
“หัวหน้าม้า คุณว่างนักหรือไง?” หลินหว่านขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ
แต่หัวหน้าม้ากลับยิ้มอารมณ์ดี “จริงๆ ผมก็ค่อนข้างยุ่งนะ แต่เวลารอคุณน่ะมีอยู่”
“หัวหน้าม้า ฉันแต่งงานแล้ว ได้โปรดสำรวมตัวหน่อย”
“แต่งงานแล้วยังไง? ไอ้ชาวนาตีนแดงบ้านนอก เป็นคนง่อยอีก จะให้อะไรคุณได้?” หัวหน้าม้าล้วงเงินออกมาหนึ่งกำมือ มองคร่าวๆ ก็เป็นร้อยอยู่ “แค่คุณยอมอยู่กับผม เงินพวกนี้ก็เป็นของคุณหมด รับรองว่าคุณจะได้กินดีอยู่ดี เป็นหญิงสาวที่โดดเด่นที่สุดของเมืองซินหลิน”
“ขอบคุณมากนะ!”
หลินหว่านเม้นปาก เงินเท่านี้คิดจะซื้อตัวคุณยายข้าเหรอ? ฝันไปเถอะ
พอสบตากับสายตาดูถูกของหลินหว่าน หัวหน้าม้าก็โมโหขึ้นมาจริงๆ “หลินหว่าน ผมมองเธอขึ้นก็ถือว่าเป็นบุญวาสนาของเธอแล้ว อย่าหื่นดีกว่าหน้า”
“บุญวาสนานี้คุณเก็บไว้เองเถอะ ฉันไม่ต้องการ”
หลินหว่านไม่อยากเถียงกับเขา เดินเลี่ยงเขาไปตรงๆ
หัวหน้าม้าจะยอมให้เธอไปง่ายๆ ได้ยังไง? ยื่นมือไปคว้าข้อมือเธอทันที
“โฮ่งๆ!”
ท่าเสวี่ยคำรามต่ำ แล้วพุ่งเข้าใส่ทันที
หัวหน้าม้าทรุดลงกองกับพื้น เจ็บจนต้องสูดลมหายใจเย็นๆ
หลินหว่านถือโอกาสเดินหนีไปไกลแล้ว
หัวหน้าม้านั่งกุมก้นอยู่ตรงนั้น นานกว่าจะลุกขึ้นได้ “ไอ้หมาตาย พรุ่งนี้จะเชือดแกซุป”
คืนวันนั้น ซาลาเปาไส้หมูที่ผสมยาพิษหนูถูกโยนข้ามกำแพงเข้ามา