หลู่ซือเหนียนองหลินหว่านอยู่นาน ก่อนจะค่อยๆ อุ้มเธอกลับไปที่ห้อง
ตั้งใจจะหอมหน้าผากเธอสักที แต่พอโน้มตัวลงไปหัวใจก็เต้นระรัวขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เลยต้องถอยกลับมาอย่างเงียบๆ
"หว่านหว่าน ฉันจะรออย่างอดทน รอจนกว่าวันที่เธอยอมใช้ชีวิตอยู่ด้วยกับฉัน"
นั่งอยู่อีกพักใหญ่ถึงจะช่วยกลัดชายผ้าห่มให้เธอ แล้วถอยออกไป
เขารู้สึกเสียใจเล็กน้อย ตอนแรกไม่ควรตกลงอะไรกับการแต่งงานแบบมีเงื่อนไขเลย
ทำให้ตอนนี้แม้แต่อยากจะหอมแก้มกอดเธอก็ยังรู้สึกผิด
"ติ้ง หนูน้อยขุมทรัพย์นำแร่ทองแดงธรรมชาติกลับมาได้หนึ่งก้อน ยานี้ผสมกับสมุนไพรอีกเจ็ดชนิดสามารถปรุงเป็นยาลูกกลอนกระดูกงอกใหม่ได้ ช่วยซ่อมแซมกระดูกได้"
หลินหว่านสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที เจ้าหนูน้อยนี่เก่งไม่เบานะ ที่แท้ก็หาส่วนผสมยาลูกกลอนกระดูกงอกใหม่ได้ นี่มันเซอร์ไพรส์จริงๆ
หัวหน้าคณะกรรมการปฏิวัติคนใหม่คนนี้ไม่ธรรมดาเลยนะ ที่แท้ก็ซ่อนของดีแบบนี้ไว้
เธอดีใจจนลุกขึ้นนั่ง พึ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงเสื้อผ้าใส่ครบถ้วนดี
ต้องเป็นหลู่ซือเหนียนที่ส่งเธอกลับมาแน่นอน ความรู้สึกแปลกๆ ผุดขึ้นมาในใจเล็กน้อย
ผู้ชายคนนี้ รู้จักวางตัวดีเสียด้วยสิ
ไม่รู้ว่าเขาไม่คิดจริงๆ หรือเป็นแบบที่ข่าวลือว่า เรื่องนั้นเขาไม่ได้เรื่องกันแน่
คิดไปคิดมาแก้มก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอยู่ดี หลินหว่านส่ายหน้า สลัดความคิดที่ไม่ควรมีทิ้งไป
ถอดเสื้อผ้านอนลงใหม่ แต่ในหัวก็ยังวุ่นวาย อยู่นานกว่าจะหลับ
วันรุ่งขึ้น เพิ่งถึงโรงพยาบาล
หัวหน้าคณะกรรมการปฏิวัติก็พาคนมาตรวจเยี่ยมตามปกติ