ถ้าเป็นเช่นนั้นก็อธิบายได้จริงๆ
ด้วยนิสัยของหลี่เจี้ยนกั๋วที่แค้นใครต้องเอาคืน เขาโดนตนเล่นงานจนเสียหน้าไปหลายครั้ง จะให้เขายอมแพ้ไปง่ายๆ ได้ยังไง?
แต่เขาจะจัดการตนยังไง? ใส่ร้ายหรือ?
คิดไปคิดมา ก็ดูเหมือนมีเพียงวิธีนี้เท่านั้น
แต่ขโมยย่อมมีวิธีระวังตัวได้ทุกวัน ส่วนคนถูกขโมยไม่มีทางระวังได้ตลอด 24 ชั่วโมง จะให้ตรวจมุมบ้านทุกวันก็คงไม่ไหว
ถ้ามีเครื่องเตือนภัยสักอย่างก็คงดี
หลินหว่านนึกถึงหนูน้อยขุมทรัพย์ขึ้นมาได้ "หนูน้อยๆ ถ้าอยู่ดีๆ ในบ้านมีของไม่ดีโผล่ขึ้นมาสักอย่าง เจ้าจะรู้ได้ไหม?"
"จี๊ด——"
หลินหว่านถอนหายใจ ไม่รู้ว่าเสียง "จี๊ด" นั้นหมายความว่าได้หรือไม่ได้
"คิดเสร็จหรือยัง? ถ้าคิดเสร็จแล้วก็รีบตอบตกลงมาเถอะ" หลี่ซิ่วซิ่วเห็นหลินหว่านนิ่งเงียบไปนาน คิดว่านางกลัวแล้ว ก็กลับมาทำท่าเย่อหยิ่งเหมือนเดิม
หลินหว่านหัวเราะเยาะเบาๆ "ขอโทษนะ ฉันไม่ตอบตกลง"
หลี่ซิ่วซิ่วรู้สึกถูกหลอกเล่น โมโหจนพูดไม่ออก "หลินหว่าน! เจ้ากล้าดียังไง? เจ้าไม่กลัวที่พ่อฉันจะแก้แค้นเจ้าหรือ?"
"ฮึ พ่อของเธอถ้ามีความสามารถขนาดนั้นจริง จะปล่อยให้เธออยู่ที่นี่เอาชีวิตรอดด้วยการขายตัวได้ยังไง? คงรีบรับเธอกลับไปปักกิ่งให้สุขสบายไปนานแล้ว"
"เจ้า... หลินหว่าน เจ้ารอไว้ได้เลย!"
หลี่ซิ่วซิ่วพ่ายแพ้กลับไป ต้องไปล้างผักต่อ
แต่ในหัวก็คิดหาทางกำจัดหลินหว่านให้ได้
หลี่เจี้ยนกั๋วเข้าไปอยู่ในคณะกรรมการปฏิวัติแล้ว นี่ไม่ใช่ข่าวดีสำหรับหลินหว่านแน่นอน
นางเริ่มรู้สึกถึงภัยคุกคาม